STELLA

Γύρισα...

2009-01-25T15:53:00.001+02:00

γυρισα..

ΕΙΜΑΙ Η ΣΤΕΛΛΑ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ !

Μετακόμιση..

2007-12-30T20:42:00.000+02:00

www.mad-tastic.blogspot.com

Καλή Χρονιά απο δω.. και ό,τι καλό επιθυμείτε.. Μα ότι !!!

Σμαααατςςς

Kαλά Χριστούγεννα !!

2007-12-24T11:06:00.001+02:00

Καλά, όμορφα, γλυκά, χαρούμενα, ευτυχισμένα

Χριστούγεννα σε όλους σας..

Hey !

2007-11-16T10:28:00.000+02:00

Μετά απο ώριμη σκέψη (!!!) δηλώνω ότι το τίμιο τουτο blog κλείνει. Θα ειδοποιηθείτε για το επόμενο (που είναι ήδη στα σκαριά) με σχόλια στα blogakia σας.

Sorry for the inconvenience που θα λέγανε και τα αμερικανάκια (για τα οποία μας περάσανε - άσχετο το σχόλιο μην του δίνετε σημασία)..

Αυτά παθαίνεις αμα δεν έχεις μυαλό !

Παγίδες..

2007-11-13T11:23:00.000+02:00

Μέτρησα

τις πιο βαθιές μας διαφορές

κι ήταν η σχέση μας αυτές

χάιδεψέ τες αν τις δεις ποτέ

Κι έπειτα

το χρόνο μέτρησα να δω

αν προλαβαίνω να σου πω

Από μένα πόσα δεν μπορώ

Ό,τι κι αν γίνει

ένα να λες

πως μ'αγαπάς χίλιες φορές

κι εγώ...εσένα

Κι αν μείνει τ' όνειρο μισό

κι αν το φιλί χαθεί κι αυτό

Ένα να λες σαν να'ναι χθες

Πως μ'αγαπάς χίλιες φορές...

Έψαξα

έτσι ένα ψέμα σου να βρω

να μην μπορώ να τ' ανεχθώ

και δεν βρήκα ούτε ένα..

Κι έπειτα

μέτρησα πάλι για να δω

αν είν' τα λάθη μου εδώ

και δεν έλειπε κανένα...

Παγίδες...παγίδες που βάζουμε μόνοι μας στους εαυτούς μας.. Να μετράμε διαφορές, να υπολογίζουμε σφάλματα, να μετατρέπουμε τη σχέση μας σε "μαθηματικά". Αυτό κάνουμε.. Μαθηματικά..

* Το τραγούδι ειναι το "Μέτρησα", οι στίχοι και η μουσική είναι του Νίκου Ζούδιαρη και το τραγουδάει η Ελευθερία Αρβανιτάκη

Σκόρπιες σκέψεις πάλι.. και πάλι..

2007-11-01T21:02:00.000+02:00

Σ' ακολουθώ, σαν φως αχνό

μέσα στην καταιγίδα,

ζω στο βυθό

μα σ' έχω για πυξίδα

Πριν να χαθώ μες στο κενό

σαν αστραπή σε είδα,

γλυκιά ηχώ

να σπας την αλυσίδα.

Μέχρι κάποια Κυριακή του Οκτώβρη δεν είχα καταλάβει για ποιό λόγο μ'αρέσει τόσο να περπατάω στη βροχή.. Μετά όλα σαν να ξεκαθάρισαν μέσα μου. Βρήκα τον λόγο, την ουσία, την αφορμή, όλα τα βρήκα κι ήσουν εσύ..

Μα το κορμί είν' αφορμή σε μια πορεία

και η σοφία το τέρμα της

Τρίζουν αρμοί σαν οδυρμοί και απλώνει η νύχτα

σεντόνια δίχτυα, το δέρμα της.

Το κορμί ειναι αφορμή σε μια πορεία, αφορμή ακούς.. Ο Λειβαδίτης λέει "Μια δειλή πράξη σου σε κάνει να πεθαίνεις μεσα στους άλλους, με μια συγνώμη αργοπορημένη πεθαίνουν οι άλλοι μέσα σου. Λίγη περισσότερη σιωπή μπορεί να σκοτώσει το ίδιο αλάνθαστα όπως και μια λέξη". Straight in my heart.

Σαν να γυρνώ σ' ότι αγαπώ

όμως αυτό δε φτάνει,

σε προσπερνώ

μα σ' έχω για λιμάνι

Κρατώ κρυφό ό,τι μισώ

σ' ένα πυκνό σκοτάδι,

πανί λευκό

κρατάω για σημάδι.

Δίνεις και δε φτανει, δίνεσαι και πάλι δε φτανει. Καλά που έρχεται χειμώνας επιτέλους και θα δικαιολογήσει την παγωνιά μέσα.. Ευτυχώς. Καμια φορά χρειάζεται λίγη αυταπάτη. Μόνο λίγη. Τόση ώστε να σε βοηθήσει να σηκωθείς όρθιος και να περπατήσεις.. Τόσο λίγη. Και χρειάζεται να ανάβεις και το φως κι ας εχεις κεριά αναμμένα παντού. Αναψέ το λίγο. Τοσο ωστε να μην συνηθίσουν τα "ματια" στο σκοταδι. Να ερθει χειμώνας ναι. Να ντυθούμε με τα χοντρά μας ρούχα. Εκείνα που προστατεύουν τις καρδιές απο τα βέλη. Κι αυτό το χειμώνα μου το υπόσχομαι. Θα φοράω πουλόβερ πάνω στο πουλόβερ πάνω στο πουλόβερ και μπουφάν, χοντρό.. δερμάτινο. Αδιαπέραστο..

Σκόρπιες σκέψεις, σκόρπιες λέξεις..

Πρόβλημα...

2007-10-30T20:49:00.000+02:00

Πρόβλημα..

Πως γίνεται να μπορείς να καταλαβαίνεις και να σε καταλαβαίνουν ? Να περνάς τις σκέψεις σου στο απέναντι μυαλό και αυτό να τις περνά στο δικό σου ? Να ανοίγεις το στόμα σου χωρίς να πετάς μαλακία (παρεπιπτόντως τον τελευταίο καιρό περνάω το σύνδρομο απομαλακίασεμαλακία), να συνδυάσεις την κάθε φορά που ανοίγεις το στόμα σου με αυτά που έχεις προηγουμένως ακούσει και να μην τρέχει το μαλακισμένο μυαλό σου πριν ακούσεις να απαντήσεις χωρίς να ξέρεις σε τι καν ή και ξέροντας αλλα οχι όπως πρέπει. Να σταματάς, να ακούς, να σκέφτεσαι και να βρίσκεις τα σωστά λόγια για να απαντάς. Να λές τα άπαντα. Αλλά τα ΑΠΑΝΤΑ όμως. Να ρωτάς και να παίρνεις απαντήσεις στα ΑΠΑΝΤΑ. Να μην χρειάζεται να προσπαθείς τόσο πολύ για να καταλαβαίνεις αυτό που σου λένε. Όσο μπερδεμένο και να είναι. Μα ΌΣΟ λέμε.

Α ! και last but not least να μην εξάπτεσαι (η ευγενική λέξη που χρησιμοποιούμε για την περίπτωση που 1. πετάμε ότι μας βρεθεί στο χέρι προς άγνωστη κατεύθυνση, 2. κατεβάζουμε όλα τα διαθέσιμα καντήλια (ενίοτε και μίξεις καντηλιών, αγίων κ.λ.π.), κ.λ.π.).

Η συμβουλή και η συμβολή σας στο σύνδρομο που αναφέρεται παραπάνω θα εκτιμηθεί.

Αντε και εις ανώτερα !!!

2007-10-30T20:07:00.000+02:00

As around the sun the earth knows she’s revolving

And the rosebuds know to bloom in early may

Just as hate knows love’s the cure

You can rest your mind assure

That I’ll be loving you always

As now can’t reveal the mystery of tomorrow

But in passing will grow older every day

Just as all is born is new

Do you know what I say is true

That I’ll be loving you always

Until the rainbow burns the stars out in the sky

Until the ocean covers every mountain high

Until the day that 8x8x8 is 4

Until the day is the day that are no more

Did you know that true love asks for nothing

Her acceptance is the way we pay

Did you know that life has given love a guarantee

To last through forever and another day

As today I know I’m living but tomorrow

Could make me the past

But that I mustn’t fearI know deep in my mind

The love of me I’ve left behind

Cause I’ll be loving you always

Until the rainbow burns the stars out in the sky

Until the ocean covers every mountain high

Until the dolphin flies and parrots live at sea

Until we dream of live and live becomes a dream

Until the day is night and night becomes the day

Until the trees and seas just up and fly away

Until the day that 8x8x8 is 4

Until the day that is the day that are no more

Did you know that true love asks for nothing

Her acceptance is the way we pay

Did you know that life has given love a guarantee

To last through forever and another day

As around the sun the earth knows she’s revolving

And the rosebuds know to bloom in early may

For now I know deep in my mind

The love of me I’ve left behind

Cause I’ll be loving you always

Until the rainbow burns the stars out in the sky

Until the ocean covers every mountain high

Until the dolphin flies and parrots live at sea

Until we dream of live and live becomes a dream

Until the day is night and night becomes the day

Until the trees and seas just up and fly away

Until the day that 8x8x8 is 4

Until the day that is the day that are no more

Υ.Γ. 1.Ελλείψει όλων όσων θεωρούνται απαραίτητα συστατικά για ενα ποστάκι, πάρτε ενα τραγουδάκι εξαιρετικά αφιερωμένο

Υ.Γ. 2. Άσχετο με το τραγουδάκι.. Τελικά η ζωή έχει τους τρόπους της να περνάει το δικό της .. και δεν πα να χτυπιέσαι λέμε..

Μια βροχή θα μας σώσει..

2007-10-08T17:59:00.001+03:00

Είναι κάτι μέρες που το να περιγράψεις αυτό που νιώθεις, είναι πιο δύσκολο από το δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο τούτο. Οι λέξεις μαζεύονται και μπουκώνουν εκεί. Στο λαιμό ψηλά, κοντά στο στόμα.
Και δε βγαίνει καμία.. Κι ενώ έχεις την αίσθηση ότι μόλις κάνεις να ανοίξεις το στόμα σου θα αρχίζουν να ξεπηδούν κατά χιλιάδες αυτές πεισματικά αρνούνται και συνεχίζουν να μπουκώνουν εκεί. Και πάνω σ’αυτές μαζεύονται κι άλλες και πάνω σ’αυτές άλλες κι άλλες..
Και ξαφνικά, εκεί που δεν το περιμένεις αρχίζουν και τρέχουν ποτάμι από τα μάτια οι λέξεις.. Χείμαρρος ασταμάτητος τρέχουν.. λένε λένε λένε και δε σταματούν με τίποτα. Όλα. Τα κρυφά, τα φανερά, τα ανομολόγητα, τα παράπονα, όλα..
Γίνονται στάλες μιας βροχής μονο δικής σου.. Και ελαφρώνει η ψυχή και το σώμα..
Ναι ??

Απόψε...

2007-10-06T14:32:00.000+03:00

Απόψε χαραμίσαμε λίγη ζωή ακόμη...

Κάθε μέρα..

2007-10-05T17:29:00.000+03:00

Κάθε μέρα που περνάει ανακαλύπτω πως εγώ για σένα τα κάνω όλα..
Για σένα ξυπνάω, για σένα κοιμάμαι, για σένα ντύνομαι για να ειμαι όμορφη για σένα, για σένα βάφομαι, για σένα όλα. Με μια αδιόρατη ελπίδα πως σήμερα ίσως σε δω.. όλα για σένα και όλα δικά σου. Και ξυπνάω το πρωι και σου στέλνω μια όμορφη σκέψη για να έχεις καλή και όμορφη μέρα μάτια μου, μάτια μου γλυκά.. Για να είσαι καλά και μέσα απο σένα να είμαι κι εγω. Για να σε βλέπω να χαμογελάς και να γεμίζει η ψυχή μου μέλι.. Μέλι μου..Γιατί το νιώθω το ΕΝΑ, το νιώθω να με πλημμυρίζει κάθε μέρα και περισσότερο, γιατί η αγάπη μου για σένα δεν έχει όρια και δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος..και αμα σε κοιτάω δε σε χορταίνω.. δε χορταίνω την εικόνα σου, δε μου φτάνει να την κουβαλάω μαζί μου ψυχή μου και όπου μ'αγγίζουν τα χέρια σου το αποτύπωμα μένει..ακόμη και τα τραγούδια ολα για σένα ειναι.. για σένα και για μενα.. ΜΑΣ.. για σένα και για μενα ματια μου, για σένα όλα είναι.. κάθε μου σκέψη, ανάσα, λέξη, μυρωδιά, γεύση. Κι ειναι ακόμη νωρίς μάτια μου ναι.. Και κρατάω το κεφάλι μου με τα δυο μου χέρια να μην μου φυγει, να μην τρελλαθεί κι αυτό απο το θαύμα αυτο που ζούμε μα είναι αδύνατον.. Είναι αδύνατον να κάνω, να ακούσω, να νιώσω ο,τιδήποτε οταν δε σε περιλαμβάνει..
Δεν ξέρω αν ειναι αγάπη αυτό.. όχι δεν ειναι.. Δεν μπορεί να είναι. Είναι κάτι παραπάνω. Κάτι πολύ παραπάνω..Κάτι που κανείς δεν μπορεσε να περιγράψει, κάτι που κανείς δε μπόρεσε του δώσει ονομα και ταυτότητα. Είναι εγω κι εσυ.. εμείς.. Και μονο ίσως οι παρακάτω κουβέντες της Μ.Βαμβουνάκη ειναι ικανές να πούν κάτι ελάχιστα ανάλογο με αυτό που νιώθω και νιώθεις κι εσυ. Αυτό που νιώθουμε εμείς.. Σ' αγαπώ κι αγαπώντας σε σε περιέχω, σε έχω αφού είμαι, είμαι από σένα και μαζί σου κι όπου κι αν είμαι έρχεσαι...

ΣΗΜΕΙΩΣΟΥΛΑ. Το ποστάκι δεν γράφτηκε σημερα και απο ότι φαίνεται τουλάχιστον ειναι αποκύημα της μεγάλης μου φαντασίας..

Σκόρπιες σκέψεις νο 1133 (και βάλε)

2007-09-27T09:42:00.000+03:00

Ξέρεις τι θα'θελα τώρα ? Βόλτα στην παραλία. Ναι πρωι πρωι.. Καφέ απο το δρόμο. Φίλτρου σκέτος με γάλα.Καφέ παντελόνι και γαλάζιο πουλοβεράκι ελαφρύ (της εποχής). ξυπόλητοι.. Πρωινό τσιγάρο. Εκεί. Σκέτη απόλαυση λέμε. Μουσική απο το αυτοκίνητο. Δίεση. Ελα μωρέ, αγκάλιασέ με.. Θα στρώσουμε πετσετούλα κάτω, θα κάτσω και θα ανοίξεις τα πόδια σου, θα κάτσεις πίσω μου και θα μ'αγκαλιάσεις. Ναι ?

Εχουν αρχίσει και μου λείπουν πράγματα στη ζωή μου απελπιστικά πολύ.. Σε βαθμό κακουργήματος λέμε.

Θέλω να ξαναρχίσω να ζωγραφίζω. Σταμάτησα γιατί δεν τα πήγαινα πια καλά με τα χρώματα.. όχι πια. Τώρα τα βλέπω ξανά. Κόκκινο, γαλάζιο, πορτοκαλί, κίτρινο. Ξαφνικά. Μη ρωτήσεις γιατί !.. ΟύΤε Κι ΕΓω ΞΈρΩ. νΤαΞΕι ??

Υ.Γ. Φ, όπως Φιλενάδα. ΜΟΥ. Σε πεθύμησα.. Σάββατο, pedicure, καφεδάκι κι ένα φιλί τοοοοοοοσο μεγάλο όταν σε δω.

Θέλω ..

2007-09-20T14:46:00.000+03:00

Γιατί αν δε μπορείς πές το μας, δε'ν κακό !!!

Υ.Γ. Επιστροφή. Ανακατατάξεις. Φωνές. Κλάμματα. Γέλια. Γκρίνιες. Χρώματα. Σύννεφα. Υπόλοιπα σε αλλο ποστ γιατί πνίγομαι ως συνήθως...

Αντε φιλιά σε όλους

Γιατί ??

2007-08-27T10:10:00.000+03:00

Ποιό μυαλό συνέλαβε αυτή την τραγωδία ? Ποιά χέρια προξένησαν αυτήν την καταστροφή ? Κάηκαν άνθρωποι, κάηκαν ζώα, εξαφανίστηκαν περιουσίες, χωριά ολόκληρα... Άνθρωποι εκλιπαρούσαν στα κανάλια της τηλεόρασης να πάει ένα πυροσβεστικό όχημα, ένα αεροπλάνο, να τους γλυτώσει για να μην καούν σαν τα ποντίκια, υπερήλικες μαζεμένοι σε εκκλησίες να περιμένουν τη βοήθεια του Θεού άνθρωποι να κλαίνε στην τηλεόραση και να ουρλιάζουν, άνθρωποι χωρίς την περιουσία τους για την οποία δούλευαν μια ολόκληρη ζωή. Πρόσφυγες..

Βοηθήστε μας έλεγε αυτή η γυναίκα και η φωνή της έσπαγε τα σωθικά μου.. Βοηθήστε μας έλεγαν στις τηλεοράσεις.. καιγόμαστε.. ενώ την ίδια στιγμή 3 αεροπλάνα και οχήματα της πυροσβεστικής που θα μπορούσαν να ειναι χρήσιμα για να σωθούν ζωές πετούσαν πάνω απο την Αρχαία Ολυμπία για να μην καούν τα αρχαία. Προτεραιότητα ? Υπάρχει αυτή η λέξη στο λεξικό κανενός απο αυτούς που υποθετικά "συντόνιζαν" ?

Ποιός καταδίκασε αυτούς τους ανθρώπους που κάηκαν ? Ποιός διαλέξε αν θα μείνεις χωρίς την μάνα σου, τον πατέρα σου, τα παιδιά σου, τα ζωντανά σου, την περιουσία σου, το σπίτι σου ? Ποιός θα πει και τι σ'αυτόν τον άνθρωπο που έχασε τη μάνα του, τη γυναίκα του και τα 4 παιδιά του ? Ποιός μπορεί να κατηγορήσει ποιόν ? Ποιό κράτος υπήρξε και που ?

Οι φλόγες εξαφάνισαν ότι υπήρξε στο πέρασμά τους. Σαν να μην υπήρξε ποτέ.. Ολοκληρωτική καταστροφή. Όλεθρος.. Και ακόμη καίγονται χωριά, άνθρωποι απανθρακωμένοι βρίσκονται σε σπίτια που ακόμη δεν έχει κανείς πλησιάσει. Ο αριθμός των νεκρών αυξάνεται και τις επόμενες ώρες κάτι μου λέει πως θα αυξηθεί δραματικά. Γιατί ? Γιατί έγιναν όλα αυτά ? Γιατί γίνονται ακόμη ??

Την Τετάρτη στη συγκέντρωση θα είμαι κι εγω.. Για τις ζωές που χάθηκαν, για τον πόνο, την οργή, την αγανάκτηση, και θα κουβαλάω μαζί μου εκείνο το Γιατί, εκείνο που είναι σφηνωμένο μέσα στο μυαλό μου, κάτω απο τη γλώσσα μου, μπροστά απο κάθε σκέψημου..

ΑΜ ΜΠΑΚ !!!

2007-08-20T16:01:00.000+03:00

ΑΜ ΜΠΑΚ !!!

Δωράκι φωτογραφία απο το κινητό μου ενός Φ Α Ν Τ Α Σ Τ Ι Κ Ο Υ ηλιοβασιλέματος..

Σκόρπιες σκέψεις...

2007-07-22T20:53:00.000+03:00

Συνήθως δεν διαγράφω ανθρώπους απο τη ζωή μου μα νομίζω πως σημερα θα κάνω μια εξαίρεση...

Δεν κοιτάζω πίσω, δεν έχει κανένα νόημα. Δεν δανείζομαι. Χαρίζομαι όταν το θέλω. Όχι συχνά.. Γι αυτό έχει μεγαλύτερη αξία για μένα. Δεν το κάνω καθόλου εύκολα. Πολλές φορές όσες αμφιβολίες και να είχα τις πέταγα στην άκρη δίχως δεύτερη σκέψη. Λίγες οι φορές που μου βγήκε σε καλό μα δεν πειράζει. Δεν με νοιάζει. Το συναίσθημα με νοιάζει. Χρειάζονται όλα στην ζωή μας. Προχωράμε και μαθαίνουμε να μην κάνουμε τα ίδια λάθη.. Το μυστικό είναι να μην κοιτάζεις πίσω για να βρεις τον δρόμο να ξαναγυρίσεις, να κοιτάζεις πίσω για να βλέπεις που πάτησες και να μην πατήσεις ξανά τα ίδια βήματα. Ο θυμός μόνο κακό κάνει. Σ'αυτόν που τον νιώθει.

Πιο πολύ απο όσο φαντάζεσαι.. Πιο εύκολα απο ότι φαντάζεσαι.. Πιο δυνατή απο ότι φαντάζεσαι..

Απλά πατάς Delete.

΄Όταν..

2007-07-22T20:16:00.001+03:00

Δεν θυμάμαι απο που "πήρα" την εικόνα αυτή. Ο κάτοχος της ας με συγχωρέσει που την δημοσιεύω χωρίς την άδειά του.

Καλησπέρες

2007-07-17T16:13:00.001+03:00

Σήμερα νιώθω...

περίεργα..

Εντιμότατοι κερατάδες..

2007-07-06T23:09:00.000+03:00

Η υπάρχουσα άποψη "όταν κάνεις δίαιτα δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να κοιτάς και το μενού" (ειναι εντελώς αλληγορικό βεβαίως βεβαίως) καταρρίπτεται άμεσα..

Επίσης η άποψη ότι " η σοκολάτα είναι υποκατάστατο του σεξ" είναι τέλειως χαζή και όποιος την έβγαλε είναι ανοργασμικός και επιπροσθέτως χοντρός. Καταλαβαίνω ότι πιο εύκολα βρίσκεις σοκολάτα παρά άντρα/γυναίκα που να σου αρέσει αλλά κατά προτίμηση αυτό θεωρείστε το ως τελευταία λύση. Σοκολάτες (βελγικες και θα με θυμηθείτε) θα σας χρειαστούν ως τελευταία διέξοδο και μάλιστα σε πολύ προχωρημένη ηλικία. Προς στιγμήν δοκιμάστε εραστή με χρώμα σοκολάτας.

Κεφάλαιο Α

Πολλοί καλοί λόγοιγια να βρείτε εραστή

- Γιατί εισαι πολύ νέα για να κάνεις θλιβερό σεξ

- Γιατί είσαι πολύ μεγάλη για να μην έχεις νιώσει την χαρά του σεξ

- Γιατί έχεις ανάγκη να αισθάνεσαι όμορφη και επιθυμητή

- Γιατί το να είσαι ερωμένη ειναι τέχνη όπως και να το κάνουμε

- Γιατί σε αναζωογονεί (πλαστικές και λίφτινγκ κομμένα με το μαχαίρι)

- Γιατί ο σύζυγος σου ποτέ δεν βγαίνει, ποτέ δεν ξενοκοιμαται παρά μονο με την αιώνια ερωμένη του την τηλεόραση.

- Γιατί όσο περισσότερο ένας σύζυγος ανησυχεί αν έχεις εραστη τόσο πιο αποδοτικός γίνεται

- Γιατί σου αρέσει το σεξ γενικά

- Γιατί το αυθόρμητο σεξ ειναι καλό σεξ

- Γιατί το καλύτερο στον έρωτα ειναι τα νάζια που κάνεις μόνο όταν υπάρχει κάποιος να τα καταλάβει και να μην σου λέει ότι μπεμπεδίζεις

- Γιατί τους άντρες πρέπει να τους ανανεώνεις (οπως τα έπιπλα ένα πράγμα).

- Γιατί δεν θα ξαναέχεις ποτέ πονοκέφαλο

- Γιατί θα χαμογελάς με πρώτη ευκαιρία

- Γιατί έχεις ανεβασμένη λίμπιντο ρε παιδί μου πως να το κάνουμε ?

- Γιατί τον έρωτα δεν τον χορταίνεις ποτέ

- Γιατί η αρχή του είναι πάντα εκπληκτική

- Γιατί το σεξ δημιουργεί ευεξία (και όχι η σοκολάτα)

- Γιατί μετα το σεξ δεν ροχαλίζει (δεν προλαβαίνει άλλωστε)

- Γιατί η απιστία δεν ειναι αποκλειστικό προνόμιο των ανδρών

- Γιατί επιθυμία υπάρχει μόνο για κάτι που δεν μας ανήκει ολοκληρωτικά

- Γιατί το μονο που ζητούν οι άντρες τα τελευταια χρόνια ειναι αυτό (ναι ναι ακόμη και οι δικοί μας)

- Γιατί απο τότε που βγήκε το γνωστό μπλέ χάπι δεν μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη ούτε στον παππού σου.

- Γιατί προχθές άκουσα ότι"το να εισαι πιστός σε μια γυναίκα σημαίνει ότι κάνεις απιστία σε όλες τις άλλες" καλό ?

- Γιατί κάθε μέρα φασολάκια φασολάκια τη θές ρε παιδί μου τη μπριζολίτσα σου

- Γιατί η ζωή σου είναι μια ευθεία γραμμή

- Γιατί το σεξ δεν σχετίζεται αποκλειστικά με τον έρωτα

- Γιατί ο σύζυγος σε έχει κορώνα στο κεφάλι του αλλά στο κεφάλι του φαίνεται ότι χωράνε πολλές κορώνες

- Γιατί σκέφτεσαι αν εισαι όμορφη, αν τα μαλλιά σου που άλλαξες (και ο σύζυγος δεν τα πρόσεξε) ειναι ωραία, τα νύχια που έφτιαξες ειναι ομορφα, το φόρεμα που πήρες σου πάει

- Γιατί δίνει νόημα στη ζωή γενικότερα

κ.λ.π. κ.λ.π. κ.λ.π.

θα ακολουθήσουν σε επόμενα ποστ :

Κεφάλαιο Β

Που μπορεί κανείς να βρει εραστή

Κεφάλαιο Γ
Ποια είναι η καλύτερη στιγμή για να τον βρεις

Κεφάλαιο Δ
Ωφέλειες (οχι αυτές που μπαίνουν μπροστά στα μάτια.. οι άλλες)

Κεφάλαιο Ε
Οι διάφορες κατηγορίες εραστών

Κεφάλαιο ΣΤ
Κατηγορίες εραστών προς αποφυγή (γιατί κάνουμε πάνω απο όλα λειτούργημα)

Κεφάλαιο Ζ
Ιστολόγια και εραστές

Κεφάλαιο Η
Συμβουλές για να διατηρηθείτε εν ζωή αν ο εντιμότατος σας αντιληφθεί

e - danikos η ιδανικός ?

2007-07-05T11:29:00.000+03:00

e - danikos
ειναι κάποιος που:
ποτέ δεν είναι δίπλα σου όταν τον χρειάζεσαι (εκτός ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων)
σου λέει σ'αγαπώ μόνο απο το τηλέφωνο πια (όπου το ακούς δεν το ακούς ενα και το αυτό)
τις ελάχιστες φορές που είστε μαζί βιάζεται πάντα (έχουμε και υποχρεώσεις)
κάνετε απίστευτο σεξ αλλά πλέον εξαιρετικά σπάνια (κάποιος μου είπε οτι ειναι σαν το ποδήλατο "μόλις ανέβεις πάνω θα το ξαναθυμηθείς")
μιλάτε στο msn (ευτυχώς που υπάρχει κι αυτό δηλαδή (π....ανα τεχνολογία σ'ευχαριστώ))
έχεις όρεξη να βγείτε να πάτε μια βόλτα, στη θάλασσα, για ουζάκι, για καφέ, διακοπές αλλα ειναι σχεδόν πάντα ανέφικτο (είπαμε κορίτσι μου υποχρεώσεις)
κουλουπου κουλουπου κουλουπου και η λίστα ειναι ατελείωτη

ιδανικός
ειναι κάποιος που :
ειναι πάντα δίπλα σου όταν τον χρειάζεσαι
σου λέει σ-αγαπώ κοιτώντας σε στα μάτια
δεν βιάζεται ποτέ να σε αποχωριστεί (το αντίθετο μάλιστα)
κάνετε απίστευτο σεξ κάθε μέρα (ναι ναι)
μιλάτε στο msn μόνο για να κλείσετε ραντεβού
βγαίνετε βόλτα, πάτε στη θάλασσα, για ουζάκι, για καφέ, διακοπές και γενικά παντού
κουλουπου κουλουπου κουλουπου γιατί έτσι και τον βρεις η λίστα ειναι ατελείωτα όμορφη..

Αυτά !

Υ.Γ. ΦΙΛΕΝΑΔΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΡΩΤΗΣΕΣ

Θέλω να βαρεθώ.

2007-06-25T20:42:00.000+03:00

Θέλω να βαρεθώ. Να κάτσω κάπου και να σηκωθώ μετά απο ... δυο μέρες να σου πω ? Να περνάνε οι ώρες αργά κι εγώ να βαριέμαι. να βαριέμαι φριχτά. ααα και να υπάρχει κάποιος να μου φέρνει φαγητό, ποτά, αναψυκτικά και διάφορα άλλα μπινελίκια όταν το ζητάω. Αλλά ΟΤΑΝ το ζητάω. Όχι μισή ώρα μετά (εεε δεν μπορώ ρε παιδί μου μου φεύγει. Η φέρτο τώρα ή ποτέ. Μετά μισή ώρα τι σκατά να το κάνω !). Επίσης, θέλω να διαβάσω μέχρι τελικής πτώσεως ότι, μα ότι, κυκλοφορεί στο δίπλα τραπεζάκι (ακόμη και το μενού της πιτσαρίας μη σου πω !), να δω ακατάπαυστα τηλεόραση μέχρι να χαζέψω εντελώς (να λείπουν τα χαζή εισαι και τώρα νταξι ? σε ακούωω), να κοιμηθώ όσες ώρες γουστάρω και, επίσης, βασικό να μην υπάρχει τηλέφωνο. Γιατί όπου υπάρχει τηλέφωνο υπάρχει και γραφείο (μα είναι σ/κ ? ναι καλά !).
Μετά απο όλη αυτή την κραιπάλη, να σηκωθώ (ο καναπές έχει το αποτύπωμα του σώματός μου ? ναι ??) να κάνω ένα μπάνιο 1 ώρα, να μου φτιάξουν τα μαλλιά (σιγά που θα τα φτιάχνω μόνη μέσα στη ζέστη) και να πάω βόλτα. όσο γουστάρω, όπου γουστάρω μέχρι ότι ώρα γουσταρω.. Να φάω, να πιω να ξενυχτήσω, να γελάσω, να περάσω καλά.
Έτσι θα ισιώσω γιατί τώρα είμαι ένα με το πάτωμα να πώ ? το μαύρο μου το χάλι να πω ? άσταναπανστοδιάλο να πω ?
Ουφ, τι κούραση, τι ζέστη. φακφακφακ..
Τι ? Το λένε και παράκρουση αυτό που έχω πάθει ? εεε ρε και που να σφίξουν και οι ζέστες.

Θέλω να βαρεθώ ΤΩΡΑ. !!

Σικ, sick, sick..

2007-06-21T19:26:00.000+03:00

Άστο αγάπη μου.. αφού σου έχω πει το πιο εξτριμ σπορ που μπορείς να κάνεις είναι το τάβλι (κι αυτό όχι σε δωμάτιο με κλιματισμό ή δίπλα σε παράθυρο ή εκεί που χτυπάει το ρεύμα)... Τι τις ήθελες τις ρακέτες ε ?.

Σκόρπιες σκέψεις ξανάμανά.

2007-06-20T20:23:00.000+03:00

Μπερδεμένες σκέψεις, μπερδεμένα ακούσματα, μπερδεμένα συναισθήματα, λέξεις που δεν εννοείς, άλλες που δεν λές αλλά τις εννοείς πιο πολύ απο το πολύ.. Πιο κοντά, πιο μακρυά, πιο πολύ και πιο λίγο. Όλα εγώ, όλα εδώ..

Καμιά φορά σκέφτομαι να'μουν αλλού, να'ταν αλλιώς. Πως είναι άδικο ότι συμβαίνει. Μετά παίρνω μια βαθιά ανάσα και σκέφτομαι πως αυτό το λένε ζωή. Κάπου διάβασα μη γράφεις τη ζωή με ΗΤΤΑ. Τίτλος απο ένα μυθιστόρημα ειναι νομίζω. Σωστό.

Θέλω να ξαπλώσω στο χορτάρι σήμερα το βράδυ και να γεμίσουν τα μάτια μου ουρανό. Να μπουκώσω αστέρια. Και ησυχία. Πολύ ησυχία. Μόνη. Να ανασάνω. Η μια βόλτα στη θάλασσα. Να πάψω να προσπαθώ λιγάκι. Μόνο λίγο. Να μπορώ να μην με νοιάζει.

3,2,1, πάμε ξανά. χάπι για το στομάχι, χάπι για τον πονοκέφαλο.. Ζωή το λένε ξέρω. Μα θα ήθελα να μη γράφεται με ΗΤΤΑ η δική μου.

Κακές σκέψεις κακής διάθεσης, απογευματινές.. με τη δύση του ηλίου στο φόρτε της. τον ουρανό να έχει δέκα χρώματα και να μπαίνουν απο το παράθυρό μου. ξανά και ξανά και ξανά.

Να φύγω, να ζήσω σε μια βραδυά χίλιες και μια νύχτες. Αυτό..

Γνήσια Απορία..

2007-06-18T11:06:00.000+03:00

Το Σαββατοκύριακο ήμουνα καλεσμένη στη Νέα Μάκρη σε ένα φιλικό σπίτι. Είχε μαζευτεί αρκετός κόσμος φίλοι των παιδιών που μας είχαν καλέσει.

Μεταξύ των φίλων λοιπόν υπήρχαν και δυο κοπέλες οι οποίες δεν είχαν αυτοκίνητο και έτσι χθες βράδυ που επιστρέφαμε μας παρακάλεσαν να τις πάρουμε μαζί.

Γυρίσαμε όχι απο αττική οδό, λόγω της κίνησης που υποθέταμε ότι θα είχε χθες, αλλά απο τον δρόμο που περνάει απο το βουνό και βγαίνει στην Πεντέλη.

Η αλήθεια είναι πως είμαστε σχετικά λιγόλογοι κατά την διαδρομή (λίγο το φαι που είχαμε κάνει, λίγο κρασί λίγο θάλασσα και τ'αγόρι μου κ.λ.π.).

Κάποια στιγμή λοιπόν και ενώ έχουμε φτάσει στην Παλαιά Πεντέλη συζητούσα με το έτερο ήμισυ για τα πολύ ωραία σπίτια της περιοχής. Γυρίζει λοιπόν και μου λέει (το έτερο ήμισυ) "λογικό είναι εδώ είναι απο παλιά τζάκια" όπου η εκπάγλου καλλονής ξανθιά του πίσω καθίσματος (είχα ξεχάσει να σας το πω αυτό, ξανθιά με το μίνι μέχρι το φρύδι, φυσική παρακαλώ) η οποία δεν είχε ανοίξει το στόμα της ξανά, πετάγεται και λέει "τι λέτε ρε παιδιά τι παλιά τζάκια ? εδω όλα καινούργια είναι τα σπίτια παλιά τζάκια θα έχουν ? ".

Μείναμε λίγο άφωνοι με την απορία ομολογώ. Δεν της απαντήσαμε (καθόλου ευγενικό το ξέρω αλλα προσπάθησε εσύ να μη γελάσεις και να απαντήσεις σ'αυτή την ερώτηση - επίπληξη) και ευτυχώς 10 λεπτά μετά την κατεβάσαμε στο σπίτι της και γελάσαμε με την ησυχία μας !

Καλή σας εβδομάδα ::))

Αγαπημένο..

2007-06-14T21:35:00.000+03:00

Κοντά στα κύμματα θα χτίσω το παλάτι μου

θα βάλω πόρτες μ'αλυσίδες και παγώνια

και μες στη θάλασσα θα ρίξω το κρεββάτι μου

γιατί κι οι έρωτες μου φάγανε τα χρόνια

Να κοιμηθώ στο πάτωμα

να κλείσω και τα μάτια

γιατί υπάρχουν κι άτομα

που γίνονται κομμάτια..

Ξυπνάω μεσάνυχτα κι ανοίγω το παράθυρο

κι αυτό που κάνω ποιός σου το'πε αδυναμία

που λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο

και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία..

Απο τα πιο αγαπημένα μου.. σημερα το ακούω μαζί σας..

Καληνύχτες..

Καλημέρα

2007-06-11T09:39:00.000+03:00

Μετράμε μέρες για τις διακοπές ??

Άντε πάμε..

50 μείνανε ..

THINK TWICE..

2007-06-07T12:32:00.000+03:00

Έλεος..

2007-06-06T10:25:00.001+03:00

Κοντά στο σπίτι μου υπάρχει μια εκκλησία. Περνάω μπροστά της όταν θέλω να πάω να ψωνίσω. Óπως χθες το απόγευμα.
Δεν θα περιγράψω εκτενέστερα την αηδία που έζησα χθές το απόγευμα, θα σας μεταφέρω ενα διάλογο που άκουσα περνώντας απ'έξω απο δυο παιδιά 20 - 23 ετών.
-Ρε μαλάκα και εσυ εδώ;
-Αστα ρε μαλάκα παω να ανάψω κανα κερι μπας και σταυρώσω καμια γκόμενα !

Τα σχόλια δικά σας...

Y.Γ. Σχόλιο δικό μου : τις "γκομενες" τις σταυρώνετε καθημερινα με την συμπεριφορά σας. Με το υπέρτατο Εγώ σας. Αντι να την σταυρώσεις για εξίσωσέ την πλαι σου και μην κοιτας μονο πως θα την ρίξεις στο κρεββάτι. Ξεκινα απο εκεί, ίσως είναι μια καλή αρχή.

Δευτέρα..

2007-06-04T19:58:00.000+03:00

Τσαγκαροδευτέρα..
Γαμοδευτέρα..
Παλιοδευτέρα..
και όλα τα άσχημα με το δευτέρα...

Γαμώτο !

Και η εβδομάδα προβλέπεται δύσκολη ::(((

Y.Γ. Και είμαι ήδη κουρασμένη.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ..

2007-06-01T09:42:00.000+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» (Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο.

Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ: «Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

*ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

*ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

*ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

*ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

*ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

*ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

*ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων (Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Δεν θέλω..

2007-05-30T19:43:00.000+03:00

Δεν θέλω να μου κάνεις "χάρες". Τον λόγο τον λένε "αξιοπρέπεια".
Δεν θέλω να μου δείχνεις ότι "το κάνεις για μένα". I've got news for you. Δεν το κάνεις για μένα. Για σένα το κάνεις.
Δεν θέλω να θεωρείς ότι ειμαι δεδομένη. Δεν είμαι. Όχι μόνο για σένα. Ούτε για μένα δεν είμαι.
Δεν θέλω να με ρωτάς "τι θα κάνεις μαζί μου". Μεγάλο παιδί είσαι. Πράξε ανάλογα.
Δεν θέλω να είμαι η "υποχρέωσή" σου. Αν το νιώσω ποτέ θα φύγω και δεν θα το καταλάβεις καν.

Αν θέλεις να μου "δίνεις" κάτι μη το χτυπάς.
Αν θέλεις να κάνεις κάτι για μένα πίστεψέ με θα το καταλάβω.
Αν θέλεις να μ'αγαπάς οκ. Αν πάλι όχι, πάλι οκ.
Αν θέλεις να με βλέπεις είναι απλό. Βρες χρόνο. Δικό μου χρόνο.
Αν θέλεις να σ'αγαπώ πάλεψέ το αλλιώς έφυγα.

Αξιοπρέπεια, όχι εγωισμό. Αξιοπρέπεια το λένε... Οκ ?

Και συνεχίζω..

2007-05-29T12:01:00.000+03:00

Δεν θα αρχίσω τα μπινελίκια που χρωστάω στους διάφορους (λόγω της ημέρας Αντωνάκη μου, λόγω της ημέρας).
Δεν θα πανικοβληθώ που απο στιγμή σε στιγμή ο φτωχός πλην άτιμος πλην σκληρός βιοπαλαιστής του προηγούμενου ποστ μπορεί να μου κόψει το ρεύμα.
Δεν θα διαμαρτυρηθώ για τις δημόσιες επιχειρήσεις ταλαιπωρίας, ούτε για τον τρόπο αντιμετώπισης όσων δουλεύουν σ'αυτές σε εμάς τους υπόλοιπους - τους πληβίους- που δεν είχαμε την ανυπέρβλητη "τύχη" να δουλεύουμε σ'αυτές.
Δεν θα τσατιστώ που το σπίτι μου έχει καταλήξει ξενώνας (το τηλέφωνό μου μάλλον το διανέμει ο ΕΟΤ σε απόρους, χωρισμένους και λοιπές κατηγορίες αναξιοπαθούντων).
Δεν θα βάλω τις φωνές που και η μύγα που πετάει εδω μέσα φταίω εγώ που την άφησα να μπει.
Δεν θα τσιρίξω που φοράω βρεμμένο παντελόνι απο το πρωί (δεν πρόλαβε να στεγνώσει γιατί το πίσω μπαλκόνι που απλώνω ήταν απροσπέλαστο λόγω ενός αναξιοπαθούντος (βλ. πιο πάνω) και έτσι άπλωσα στο μπροστά.
Και ο κατάλογος είναι ατελείωτος λέμε. Όοοοχι.. θα κρατήσω την ψυχραιμία μου σαν καλό κορίτσι. Που θα πάει όλα θα γίνουν καλύτερα.
ΕΕΕΕ ??? Δεν θα γίνουν ??

Αθηναααααααα....

2007-05-25T11:27:00.000+03:00

Αθηνάααααα... που έλεγε και η Καρέζη στην ελληνική ταινία με τον Αλεξανδράκη.

Σημερινό συμβάν.

Έρχομαι το πρωί στη δουλειά μες στην καλή χαρά (που λέει ο λόγος). Κάθομαι πίνω το καφεδάκι μου και δουλεύω αμέριμνη. Χτυπάει το κουδούνι. Βλέπω απο την κάμερα ένα νεαρό ο οποίος κρατάει στα χέρια του χαρτιά. Τι θα σκεφτόσασταν εσείς ?? Κούριεεερ. Αμ δε !! Αν νομίζετε ότι ήταν κούριερ την πατήσατε. όπως και εγώ άλλωστε.. Τέλος πάντων πάμε στην επόμενη φάση. ώρα 11.30 π.μ.
Σηκώνομαι ανόρεχτα να πάω να ανοίξω. Ακολουθεί η εξής συνομιλία :
-Γειά σας
-Γειά σας
- ορίστε. (λέω εγω το βόδι)
- είμαι απο την Δ.Ε.Η. και ήρθα να σας κόψω το ρεύμα (μου λέει ο νεαρός)
- Τάβλα εγω. Σορρυ, Γουάτ,
Εδω μια στάση για να σας πω ότι εμείς είμαστε ένα γραφείο το οποίο προσέχει ιδιαίτερα τις υποχρεώσεις του. ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ εξοφλούνται μέσω Τραπέζης απο λογαριασμό του γραφείου ο οποίος παρακολουθείται τακτικότατα για να μην μένει απο χρήματα.
Συνεχίζω.
είχαμε μείνει εκεί που εγώ είμαι τάβλα. ΄
-Περάστε μέσα (του λέω η ανόητη)
-Κυρία μου (μου απαντάει) (κεριά και λιβάνια ανάψαν στο κεφάλι μου) τι μέσα να περάσω. Εγω σας είπα ήρθα να σας κόψω το ρεύμα.
- Εντάξει φίλε μου εννοήσαμε (αυτό δεν το είπα). Μα ξέρετε κύριε, ο λογαριασμός του γραφείου εξοφλείται αυτόματα απο τραπεζικό λογαριασμό και έλεγξα προχθές. Μήηηπως κάνατε κάποιο λάθος ?
- όχι κανένα λάθος. Εδώ λεει ότι χρωστάτε 2.750 ευρώ.
-Δευτερη τάβλα εγω !! και ξανά σορρυ ? γουάτ ?
Η συζήτηση που ακολούθησε (απο μεριάς μου τουλάχιστον)δεν μπορεί να μεταφερθεί καθότι είναι παντελώς ακατάλληλη για ανηλίκους - μη σου πω και για ενηλίκους).
Πάραυτα πείθω τον νεαρό πλην όμως σκληρό υπάλληλο της ΔΕΗ (ο οποίος μετά αποκάλυψε ότι δεν ειναι υπάλληλος της ΔΕΗ αλλα μιας εταιρείας στην οποία αναθέτει η ΔΕΗ αυτές τις δουλειές) και τηλεφωνώ στο 5ψήφιο νούμερο της ΔΕΗ, όπου μια ευγενική φωνή με ενημερώνει πως ΜΑΛΙΣΤΑ αυτός ειναι ο λογαριασμός. Στη δε ερώτησή μου "μα εμείς πληρώναμε 150 - 200 το πολύ" η απάντηση ήταν η εξής "και που ξέρω εγω κυρία μου τι συσκευή βάλατε και σας έκαψε όλο αυτό το ρεύμα.. κλακ (όπου κλακ το κλείσιμο του τηλεφώνου απο την ευγενική φωνή).

Κάπου εδώ έχω αρχίσει και ανεβάζω θερμοκρασία. Τηλεφωνώ λοιπόν στο αρμόδιο υποκατάστημα της περιοχής όπου μιλάω με τον υπεύθυνο (πολύ καλός για να μην τα βγάλουμε όοολα πια στραβά) ο οποίος με ενημερώνει ότι εδω και 5 χρόνια που έχουμε μετακομίσει στο γραφείο αυτό πληρώναμε λέει ΈΝΑΝΤΙ και η μέτρηση έγινε (για τα 5 χρόνια) πριν απο λίγους μήνες. Εδω συμπληρώνω ότι δεν έχουμε λάβει λογαριασμό της ΔΕΗ το τελευταίο τετράμηνο αλλά για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω δεν ανησυχήσαμε (κακώωωως).

Ο νεαρός (πλην όμως σκληρός) υπάλληλος της ΔΕΗ (μέχρι εκείνη την ώρα) μου δηλώνει καθίμενος απέναντί μου ότι θα πάει να κόψει ένα άλλο ρεύμα και μου αφήνει το τηλέφωνό του να τον πάρω να περάσει να δει την απόδειξη.

Το αφεντικό μου, να σας πω πως δεν είναι εδώ, και η επικοινωνία μαζί του είναι αδύνατη, τουλάχιστον για την ώρα) Ούσα ταβλαρωμένη αποφασίζω να παρακαλέσω Θεούς και δαίμονες (όπου δαίμονες ο νεαρός πλην σκληρός) να μας αφήσουν μέχρι την Τρίτη το ρεύμα και να πάμε να το πληρώσουμε τότε. Ο κύριος της ΔΕΗ (ο καλός) συμφωνεί αν συμφωνήσει και ο νεαρός (διότι λέει είναι στο χέρι του).
Τηλεφωνώ στον νεαρό να περάσει απο εδω. Ώρα 12.47.
Μου κάνει κόνξες στο τηλέφωνο τύπου "ξέρετε σε τι ταλαιπωρία με βάζετε τώρα, και εγώ απο αυτά πληρώνομαι, και απο που θα πληρωθώ εγώ τωρα και ακολουθεί και τριήμερο". Αργώ μεν πιάνω το υπονούμενο δε.
Του λέω με νόημα να περάσει απο δω για να τα βρούμε.
Σε 3 λεπτά είναι εδώ.
Του εκθέτω την κατάσταση και εκείνος ξαναβάζει την κασσέτα "ρε κοπελιά (χρρρμμφφφ) καλά καταλαβαίνω αλλά εγω τωρα απο που θα πληρωθώ". Προσφέρομαι λοιπόν, να τον πληρώσω εγώ. Μου κάνει κόνξες εγκέν τύπου "δε θέλω δε θέλω που'ν το χέρι σου" ενώ ταυτόχρονα αρπάζει τα 50 ευροπουλάκια που βγάζω απο την τσάντα μου και τα χώνει στο παντελόνι. τραβάει μια σημειωσούλα ότι δεν μας βρήκε και φεύγει!!

Επειδή αυτή τη στιγμή δεν είμαι σε θέση λόγω σύγχυσης να αναπτύξω τα επιχειρήματά μου και να πω τα δέοντα για την ΔΕΗ, τις εταιρείες, που συνεργάζεται, τον φτωχό πλην άτιμο νεαρό παύλα σκληρό τύπο κουλουπου, παρά μονο ήθελα να πω τον πόνο μου θα ανακράξω πάλι..

Αθηνάααααααα !!!!!

Tα λόγια πετούν..

2007-05-24T20:13:00.000+03:00

Τα λόγια πετούν.. τα γραπτά μένουν λέει..
Σήμερα εγώ αιωρούμαι όλη μέρα. Αιωρούμαι απο πάνω μου. Σαν να με βλέπω απο ψηλά είναι.. Βλέπω την πεταλουδίτσα που έχω κρεμάσει πάνω στην οθόνη μου, το ποτήρι με τον καφέ μου..κινητά, λεφτά, (το γραφείο μου ειναι άθλιο..την Άρτα και τα Γιάννενα έχει πάνω του). Είμαι κουρασμένη, μου λείπει ύπνος (καθώς και άλλα σημαντίκά πράγματα αλλά δεν το κάνω θέμα), είμαι αγχωμένη και σε λίγο που θα φύγω θα είμαι και βρεγμένη.. Τέλος πάντων, είπαμε, αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα.
Έχω μια διάθεση να γελάσω και να κλάψω ταυτόχρονα.. ΑΑΑΑ δεν πάω καλά.
Αντε πάω να ξεκουράσω το πονεμένο μου κορμί (!!) πριν σαλτάρω εντελώς.
Καληνύχτες

Σήμερα ξημέρωσε μια άλλη μέρα..

2007-05-24T11:43:00.000+03:00

Σήμερα ξημέρωσε μια άλλη μέρα και επανήλθαμε στα φυσιολογικά μας (όποια και αν είναι αυτά).

Σκοτεινή μέρα που όμως δεν φέρνει σκοτεινές σκέψεις..Απο αύριο λένε ο καιρός καλυτερεύει. Για να δούμε..

Καλή σας μέρα.

Άκου..

2007-05-23T18:34:00.000+03:00

Άκου. ή αλλιώς Listen που λέει και η Beyonce. Tον τελευταίο καιρό με έχεις κυριολεκτικά μαμήσει. Την μια δεν μπορείς γιατί αυτό, την άλλη γιατί εκείνο και την παράλλη γιατί τούτο. Σου πέρασε μήπως απο το μυαλό ότι ουδείς αναντικατάστατος ? Ω ναι σου πέρασε ! γιατί πετάς κάτι σχολιάκια μαλακισμένου τύπου και μετά τα γυρνάς σε γλυκόλογα τύπου "μωρό μου" και "χαρά μου".
Και για να ξεκινήσουμε απο τα εύκολα. Βασικά ρε φίλε αν θέλεις να γλύψεις γλύψε ένα μαγκνουμ, που λέει και η διαφήμιση. Εδω πέρα οι μαμακιούλες δεν περνάνε εύκολα ή μάλλον δεν περνάνε καθόλου. Η είσαι Χίλτον ή είσαι πανσιόν με 5 δωμάτια εντάξει ? Κι αν είναι Χίλτον γιατί μας έχεις τρελλάνει στη φρυγανιά ? Εμείς είχαμε συνηθίσει στο κρουασανάκι έτσι ? Που το πας το κρουασάν και σε μας πετάς μια φρυγανίτσα ? Το λεπόν και για να το τελειώνουμε το θέμα γιατί δεν τα μπορώ αυτά τα αθλήματα, με κουράζουν, ή που θα συνέλθεις σούμπιτος ή που θα αρχίσεις να τρέχεις το κατοστάρι με αδιευκρίνιστες συνέπειες. Οι καλές εξηγήσεις κάνουν τους καλούς φίλους σλας εραστές σλάς συνεργάτες σλας σλας και πάει λέγοντας. Δεν μου πολυπάει το φύκι για μεταξωτή κορδέλα εμένα, μου χαλάει το μαλλί ! Πλας το φύκι το έχουμε φάει κατά κόρον στο ένδοξο παρελθόν οπότες το καταλαβαίνουμε με τη μια και επίσης έπαψα να είμαι στο one man show ακα καψούρα. So κάνε τα κουμάντα σου. Έλαααααα λέωωωω.
Δεν προχωράμε τώρα.. Τρέχουμεεεεε

Υ.Γ. Και μάθε να ξεχωρίζεις το "καλή" απο το "μαμάκας"

Υ.Γ.2. Μια φίλη μου λέει "αν είναι να μας πηδήξεις να μας το πεις να έχουμε κάνει κι ένα ντουζάκι πρώτα"

Υ.Γ.3. Τα υποκοριστικούλια των κακών λέξεων είναι για χάρη του Γκούγκλη.

Καλημέρες..

2007-05-23T09:23:00.000+03:00

Οι φωτογραφίες είναι "μάλλον" όλες απο το Flickr. Δεν είμαι σίγουρη (ου γαρ έρχεται μόνον..).

Για λίγο χρώμα στη μέρα μας..

Μπερδεμένες σκέψεις Νο. τάδε ξαναμανά

2007-05-22T22:21:00.000+03:00

Ένας φίλος μου μου είπε κάποτε ότι η συμμετοχή νικάει και πρέπει να χειροκροτείται. Τα κύπελλα είναι για το παγωτό και οι δάφνες για την μαγειρική.

Δεν του απάντησα. Δεν ήξερα τι να του πω. Όλη μου τη ζωή προσπαθούσα να κερδίσω κύπελλα και δάφνες. Παραδόξως εμένα δεν με χειροκρότησε κανένας για την συμμετοχή μου. Μόνο για τα κύπελλα και τις δάφνες..

Είμαι ακόμη στη δουλειά.. συμμετέχω αλλά δεν κερδίζω. Μάλλον χάνω. Συνέχεια χάνω..

Καλή σας νύχτα.

Σκόρπιες σκέψεις Νο. τάδε συνέχεια..

2007-05-22T18:48:00.000+03:00

Κόλπο. Μένεις στην κορυφή της σκάλας και βλέπεις τη θέα η οποία δεν είναι πάντα καλή έτσι ? Όμως, απο την άλλη μεριά, ποιός σου απαγορεύει να τη βλέπεις όπως θέλεις εσύ ? Ας πούμε βλέπεις μπροστά σου μια πολυκατοικία, γιατί να βλέπεις την πολυκατοικία και όχι αυτό που θέλεις εσύ να δεις ? Μπορείς αντ'αυτής να δεις τον ήλιο που βγαίνει μέσα απο τα σύννεφα αυτή τη στιγμή και σου κάνει παιχνίδια. Και να του κλείσεις και το μάτι.
Η προσωπική ευτυχία του καθενός μας δεν είναι τελικά τόσο πολύπλοκη. Αρκεί να μην ξεχνάμε να ονειρευόμαστε και να μπορούμε να έχουμε διαφορετική οπτική γωνία των πραγμάτων.

Υ.Γ. Δωράκι το χεράκι που ζωγραφίζει σύννεφα. Διφορούμενο.
Y.Γ.2. Η φωτογραφιούλα απο το Flickr, χρήστης Delacorr.

Σκόρπιες σκέψεις Νο.. τάδε

2007-05-22T11:35:00.000+03:00

Καμιά φορά νιώθω τη μία μέρα συνέχεια της άλλης. Μου λείπουν πράγματα που για άλλους είναι δεδομένα. Μεγαλώνω και δεν το αντέχω πιά. Βαριέμαι..
Κάποια πράγματα στη ζωή είναι πολύ απλά. Άλλα πολύ πιο δύσκολα απο ότι φαντάζεσαι. Έτσι καταλήγεις να φοράς ένα ζευγαράκι παπούτσια περιπάτου και να αναγκάζεσαι να σκαρφαλώνεις σε βράχια.
Καμια φορά φοβάμαι. Γιατί δεν μπορεί αυτό το συναίσθημα μόνο φόβος μπορεί να είναι. Απομακρύνομαι. Δεν είμαι εύκολος άνθρωπος το ξέρω.. Αυτοί που με αντέχουν το ξέρουν καλυτερα απο μένα.. Σκέφτομαι γρήγορα, γράφω γρήγορα, μιλάω γρήγορα. Σαν να φοβάμαι μη μου φύγει η στιγμή. Δεν κατεβάζω το κεφάλι εύκολα κι αυτό καμιά φορά έχει μεγάλο κόστος.
Πόσο δύσκολο είναι να κάνεις τη ζωή σου ακριβώς (ή έστω περίπου) όπως τη θέλεις ? Ή καμιά φορά ίσως είναι καλύτερα να αποδέχεσαι τα πράγματα όπως ακριβώς είναι ?
Άλλαξα τσιγάρα.. Pall Mall κόκκινο. Και τα προηγούμενα κόκκινα ήταν. Έχω μια εμμονή με το κόκκινο. Μου αρέσουν τα κόκκινα νύχια ας πούμε..
Η διάθεσή μου ανεβοκατεβαίνει σκάλες..

Συνεχίζεται.. πάλι..

Δευτεριάτικη διάθεση..

2007-05-21T19:42:00.000+03:00

Κακή διάθεση. Δευτεριάτικη. Πάει να με ρίξει κάτω μα δεν την αφήνω.

Kαι αν σκοτεινιάζει ο ουρανός εγώ προσπαθώ να δω μέσα απο τα σύννεφα μια ακτίνα ήλιου. Εντάξει, δεν τα καταφέρνω πάντα και φαίνεται, αλλά τις πιο πολλές φορές όμως τα καταφέρνω..
Αισιόδοξη ? Μάλλον. Απαισιόδοξη πάντως όχι. Αρνούμαι αυτό το συναίσθημα πέρα για πέρα. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι η απογοήτευση είναι μεγαλύτερη αλλά δεν πειράζει. Επιμένω.. Καλώς ή κακώς επιμένω. Και ξέρετε τι λένε για τον επιμένων έτσι ?

Υ.Γ. Άκουσα σε ένα τραγούδι "η μοναξιά πονάει πιο πολύ ή η επαφή". Καταλήγω πως πονάει η επαφή.. Η τουλάχιστον έτσι νομίζω. Εσείς ??

Χαμογελάκι..

2007-05-17T19:51:00.000+03:00

Θέλω να βάλω χαμογελάκια στις τσέπες μου και να βγώ στους δρόμους.
Να έχω κέφι και να τα μοιράζω απο δω κι απο κει..

Ελεοςςςςς

2007-05-14T19:35:00.000+03:00

Θα κάνω φόνο σήμερα !! Θα κάνω φόνο και θα πάω φυλακή για ..ζωοκτονία !
Θα σκοτώσω το αφεντικό μου. Περιγραφή : Ξανθιά middle age (και λίγο παραπάνω) γκόμενα, αγαμήτου και απάρτου γωνία, ντύσιμο 25αρας, για πρωινό ένα μπουκάλο ξύδι, ένα μετά το φαγητό κι ένα πριν κοιμηθεί, βάψιμο τύπου "να περάσω και δεύτερο χέρι αστάρι μανδάμ ?", αιλάινερ και κραγιόν αλα Robert Smith ! Βαριέται τα πάντα και αρέσκεται να τυρρανάει τους πάντες με πρώτη στο βάθρο την υπογράφουσα. Σήμερα, για να καταλάβετε τι εννοώ ήρθε στο γραφείο της στις 6 !!!! έκτοτε την έχει φάει η μ^%$#% (γιατί έχω και ανατροφή κατά βάθος), τσιρίζει σαν χαλασμένο ακορντεόν, ξινίζει τα μούτρα της με πρώτη ευκαιρία ότι και να της πω (σιγά είπαμε μανδαμ θα χαλάσει το μακιγιάζ), με έχει κάνει ένα δουλάκι (κοινώς αει φερ (απο το αει φέρ εκείνο, αει φερ το άλλο). Ξεχασα να σημειώσω ότι με κρατάει ΦΟΡ ΝΟ ΡΙΖΟΝ ΤΟ ΚΕΡΑΤΌ ΜΟΥ !!! Bαριέται να πάει σπίτι της (είπαμε πιο πάνω α στερητικό σε όλα) και ήρθε να παίξει με τα νευράκια μου. Γκρρρρρρ !!! 7.47 μ.μ. ΝΕΥΡΑΑΑΑΑΑΑ !
ΘΕΛΩ να πάω σπίτι μου καλέ ! όχι δεν είναι διαφήμιση της γνωστής εταιρείας κινητής τηλεφωνίας ειμαι εγώ που οσονούπω βλέπω να αρχίζω τις τσιρίδες και τις γνωστές κλωτσιές σε έπιπλα του γραφείου (που έχουν ως μόνοαποτέλεσμα μελανιές κ.λ.π.).

ΕΡΩΤΗΣΗ : Τι κάνεις όταν το αφεντικό σου ειναι πιο δύστροπο κι απο τους δύστροπους, φτιάχνει το ωράριό του χωρίς να σε ρωτάει, σε τυραννάει με πρώτη ευκαιρία, τσιρίζει κ.λ.π. αλλα σε πληρώνει τόσα λεφτά που δεν θα βρεις εύκολα αλλού και επιπροσθέτως τα χρειάζεσαι απαραιτήτως ???

Σκόρπιες σκέψεις πάλι..

2007-05-13T23:07:00.000+03:00

Ένα κεράκι αναμένο δίπλα στην οθόνη του υπολογιστή. Για το τσιγάρο. Καλοκαίριασε.. Ένα τζιν με τόνικ θα το έπινα τώρα αλλά ποιός κατεβαίνει να αγοράσει. Πίνω παγωμένο νερό με μια φέτα λεμόνι. Φοράω κοντομάνικα πολύχρωμα μπλουζάκια. Φούξια, γαλάζιο, κίτρινο. Φέτος τα χρώματα είναι της μόδας. Εγώ τα φορούσα πάντα. Μέσα στο σπίτι. Εξω δύσκολα. Δεν ειναι καλό να δείχνεις πως είσαι "χρωματιστός". Μόνο σ'αυτούς που αγαπάς.. Παλιά αλλιώς. Τώρα αλλιώς. Μεγαλώνοντας χάνουμε την εμπιστοσύνη στους άλλους. ολο και πιο δύσκολα εμπιστευόμαστε. Επιλογή το λένε ? δεν ξέρω..Γαλάζιοι τοίχοι γύρω γύρω. Η νύχτα έξω όμορφη να περιμένει.. Ότι έχεις να της δώσεις.
Γυρίζουν διάφορα στο μυαλό μου αλλά με τέτοια ταχύτητα που δεν τα συγκρατώ όλα να τα γράψω. Και πρόσωπα.. θυμάμαι, σκέφτομαι.. δεν μελαγχολώ. ολα για τους ανθρώπους είναι. Και τα καλά και τα κακα.. Και απο τα κακά ακόμη κάποιο λουλούδι άνθισε.
Θα σηκωθώ και θα πάω να βγάλω τα ρούχα μου για αύριο σε λίγο. Θα διαλέξω χρώματα να φορέσω και ένα μεγάλο χαμόγελο. Αληθινό. Μακραίνει τη ζωή το χαμόγελο. Και το γέλιο. Μα δεν το έχουμε συχνά.. Κακώς..
Σήμερα πήγα βόλτα στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα.. Πολύ καιρό είχα να το κάνω. Πολύ καιρό είχα και να διαλέξω χρωματιστά ρούχα. Μα θα το κάνω τώρα. Θα βάψω και τα νύχια των ποδιών με εκείνο το ροζ-φούξια που έχω πάρει.
Καλοκαίρι..

Μαμά μου..

2007-05-13T21:07:00.000+03:00

Μαμά μου, σ'ευχαριστώ για όσα μου έδωσες, για όσα μου χάρισες. Γιατί ήσουν εσύ και ήσουν ήλιος λαμπερός. Και τώρα ακόμη που δεν είσαι εδω, ακόμη και τώρα με φωτίζεις μαμά μου.. Να προσέχεις εκεί που είσαι. Και να περνάς καλά. Α και μαμά ?? Να με σκέφτεσαι που και που..Σε φιλώ γλυκά.

Θέλω να πάω μια μεγάλη βόλτα..

2007-05-10T17:11:00.000+03:00

Θέλω να πάω μια μεγάλη βόλτα..
Να είναι απόγευμα την ώρα που πέφτει ο ήλιος.. Να περάσω απο την παλιά μου γειτονιά εκεί που μεγάλωσα.. Να δω το παλιό μου σπίτι. Μια υπέροχη μονοκατοικία που τώρα είναι εργοστάσιο. Να περπατήσω στους δρόμους που περπατούσα μικρή. Να ξαναδώ το παλιό μου σχολείο.. πέτρινο μεγάλο, επιβλητικό.. Να θυμηθώ την εφηβεία μου, να περάσω απο την πλατεία που συναντούσα τον πρώτο μου έρωτα και να καθήσω στο παγκάκι που του έδωσα το πρώτο μας φιλί..
Θέλω να πάω μια μεγάλη βόλτα.. προς τα πίσω.. Να θυμηθώ, να μυρίσω αρώματα παλιά, να δω εικόνες που μου έχουν λείψει..
Θέλω να πάω μια μεγάλη βόλτα.. στο μέρος που περνούσα τα καλοκαίρια μου όταν ήμουνα μικρή.. εκεί που γλενούσα τη θάλασσα και ήμουνα ξένοιαστη και φωτεινή..
Εκεί που έζησα τα πρώτα καλοκαιρινά σκιρτήματα..
Θέλω να πάω μια μεγάλη βόλτα..Προς τα πίσω..

ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ

2007-05-08T21:56:00.000+03:00

Ήθελα να 'μαι η αφή στην άκρη των δακτύλων σου
ό,τι αγγίζεις να 'χει κάτι κι από μένα
να 'μαι τη νύχτα η φωνή χαμένων φίλων σου
που λεν τραγούδια παλιά κι αγαπημένα

Ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου
ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου

Ήθελα να 'μαι η σκιά στην άκρη των βλεφάρων σου
η μόνη λέξη στο παραμιλητό σου
να 'μαι η πρώτη ρουφηξιά απ' το τσιγάρο σου
κι η τελευταία η γουλιά απ' το ποτό σου

Ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου
ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου

Ήθελα να 'μαι αστραπή που σβήνει μες στο βλέμμα σου
πάνω στο χέρι η τυχερή γραμμή σου
να 'μαι κρυμμένος πυρετός μέσα στο αίμα σου
για να ξυπνάω τις φωτιές μες στο κορμί σου

Ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου
ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου

Παντελής Θαλασσινός

Tα όμορφα Σαββατοκύριακα όμορφα καίγονται..

2007-05-07T09:43:00.000+03:00

Ναι ναι, όλα μου τα όνειρα και οι ελπίδες για ένα σ/κ ξάπλα στον καναπέ έγιναν σκόνη και μπούρμπερη.. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα πω ότι την κατάσταση έσωσαν 4 μαργαρίτες μεγέθους extra large χθές βράδυ αλλιώς θα είχαν συμβεί τα εξής : α)θα είχα κάνει φόνο (διπλό ή τετραπλό), β) θα με μαζεύανε τα παιδάκια με τα γιλεκάκια (αυτοί που κουβαλάνε μαζί τους μια ωραία ρομπίτσα λευκούλα ??) και γ) θα έκανα το σπίτι λαμπόγυαλο (πράγμα που δεν συμφέρει κανέναν διότι επιφέρει εκτός επο επιπλέον σκούπισμα κ.λ.π. και εξτρα έξοδα αντικατάστασης των σπασμένων).
Και ανακεφαλαιώνω, το Σ/Κ μου ήταν άθλιο, κουραστικό εξαιρετικά με αποτέλεσμα να έχω φέρει απλά το σώμα μου στη δουλειά σήμερα. Η σάρκα θέλει το μεν πνεύμα ασθενεί και αρνείται λέμεεεε.

Αντε Καλημέρες και Καλή εβδομάδα

Ουφ..

2007-05-04T20:07:00.000+03:00

Έχω λιώσει απο το πρωί μπροστά στον υπολογιστή, μπροστά στα μάτια μου (τα όμορφα τα τσακίρικα) έχω μια κουρτίνα με αστεράκια που ανεβοκατεβαίνουν (τσιγκιτιγκλόν), ούτε τουαλέτα δεν προλάβαινα να πάω, το γ^%$$#τηλέφωνο δε σταμάτησε να χτυπάει, (εκτός απο τους πελάτες είχα και τον αδελφό μου και την γιαγιά μου - λέμε όοολα τα λεφτά), το καλό μου (ιουυυυυ) αφεντικό είχε σήμερα γενέθλια οπότε μου φύγανε και ένα σωρό λεφτά για λουλούδια, έχω ακόμη να μαζέψω κάτι διάφορα οπότε αδύνατον να την κάνω με ελαφρά, τα σχέδια μου για το σ/κ ματαιώθηκαν λόγω έλλειψης χρημάτων (το κέρατό μου !!), εχθές κοιμήθηκα στις 3 οπότε έχω αρχίσει και βαδίζω και παραμιλώ τώρα. Ε αυτά !!!
Έλα έλα να φεύγουν οι πρωινοί. να τελειώσει κι αυτή η μέρα κι αύριο θα σαπίσω στον καναπέ λέμε !
Ουφ..

Να ντυθώ τον ήλιο ?

2007-05-04T11:08:00.000+03:00

Να ντυθώ τον ήλιο να βγώ έξω ? Ακούω "ποιός έχει λόγο στην αγάπη" που έχει μουσικούλα χαρούμενη και μ'αρέσει. Γράφω μεθυσμένα λόγια λέει και τα κρύβω στα χαρτιά.. Ένα χαμογελάκι πάει να σκάσει μύτη. Να το αφήσω μπας και γίνει μεγαλύτερο ? Ψηφίζω ναι !
Ακολουθεί το summer wine..
Ακόμη προσπαθώ. Που θα πάει ? Δεν είμαι εδω ακόμη μα περπατάω κι έρχομαι. Δεν τρέχω, περπατάω.. Και προσπαθώ να κρατήσω ένα ρυθμό. Για να μην λαχανιάσω, να μην αγχωθώ. Ήρεμα σαν βόλτα..
Να ντυθώ τον ήλιο και να βγώ έξω ??

Κι όπως λέει κι ένας φίλος μου... Zeus got fucked ..

2007-05-03T12:42:00.000+03:00

Παλιομέρα.. Σκέψεις και εικόνες που έρχονται και φεύγουν με ρυθμό σάμπα.. Κόκκινα πακέτα τσιγάρα απλωμένα στο γραφείο, (ναι καπνίζω σαν το μπουρί της σόμπας), καφές σε κόκκινο ποτηράκι (παραγγελία απ'έξω, βαριέμαι να φτιάχνω καφέ στο γραφείο). Τα e - mail πάνε κι έρχονται. Όλοι κάτι θέλουν σήμερα. Ωραία ρε φίλε κι εγώ θέλω αλλά δεν κάνω κι έτσι. Τι πάει να πει το θέλεις χθές ?? που είσαι στο χωράφι του πατέρα σου ??.
Τα κλειδιά μου παρατημένα απο το πρωί πάνω στο γραφείο με προκαλούν.. Μπααα.. Θα πήξω στη δουλειά έτσι κι αλλιώς.
Κοιτάω γύρω γύρω μπας και βρω απο που θα ξεκινήσω.
Ο ουρανός όλο και πιο γκρί γίνεται. Κακό αυτό απο τη μια καλό απο την άλλη. Τουλάχιστον αμα δεν έχει ήλιο δουλεύεις πιο εύκολα ενώ αμα σου μπαίνει απο το παράθυρο σε χαιδεύει και σου λέει έλα ??
Το χθεσινό λυπημένο βλέμμα παλεύω ακόμη να το εξαφανίσω. Κι ακόμη παλεύω να με βρώ κάπου. Απλά έχω την αίσθηση ότι είμαι σε καλό δρόμο.. :))

Και συνεχίζω..

2007-05-02T23:06:00.000+03:00

Kαι συνεχίζω ακάθεκτη..
Δεν ζωγραφίζω πια, δεν έχω όρεξη. Μ'αγαπάς ? Σ'αγαπώ. Φτάνει ως εδω. Μην προχωράς, μη μιλάς άλλο. Δείξε μου τώρα. Δεν φτάνει μόνο να το λες έτσι ? Τα πρωινά που φτιάχνω καφέ σε περιμένω. Περπατάω καμια φορά, όχι συχνά είναι η αλήθεια μα μ'αρέσει όταν το κάνω. Διαβάζω πολύ. Μ'αρέσει κι αυτό. Θέλω μια αγκαλιά, ένα ηλιοβασίλεμα κι ένα φεγγάρι. Όλα δικά μου, για λίγο. Δεν ανήκω. Γιατί ? Έτσι. Λυπημένο βλέμμα ? Πόση εντύπωση μου έκανε. Μα αυτό είναι άλλο ποστάκι.. Με συνοχή και νόημα.Τωρα όχι, τωρα δεν έχω νόημα, ούτε συνοχή. Τώρα η ψυχή μου βγήκε και κάνει βόλτες. Σκέφτομαι πολύ. Έτσι νομίζω. Θα με βρω κάποια στιγμή. Η τουλάχιστον έτσι νομίζω..
ΘΕλΩ ΜιΑ ΑγκΑΛΙα, εΝα ΗΛιοΒαΣίΛΕμΑ κΑΙ ΕνΑ φΕγγΑΡι, ΟλΑ ΔικΑ μΟυ..

Μπερδεμένες σκέψεις..

2007-05-02T21:59:00.000+03:00

Το ποστάκι αυτό γράφεται υπό τον ήχο του Down on my knees που δεν είναι καθόλου η περίπτωση μου το ομολογώ, αλλά μου αρέσει η μουσική και τα λόγια. Μου αρέσει πώς μπορείς να πεις σε κάποιον πόσο ανεκτίμητος είναι για σένα. Πόσο πολύτιμος.. Αν δεν ήμουν τόσο άχρηστη θα το έβαζα να ακούγεται στο μπλογκ αλλα είπαμε.. ΑχΡηΣτη !
Μ'αρέσει που έχει τη δύναμη να παρακαλέσει γονατιστή. Η αγάπη δεν έχει αξιοπρέπεια έτσι ? Αν δεν το κάνεις αυτό μια φορά στη ζωή σου δεν έχεις ζήσει τον απόλυτο έρωτα. Κάποιος μου είπε σήμερα πως έχω λυπημένο βλέμμα. Έχω. Και λοιπόν ? Τι να κάνω ? Λυπημένο βλέμμα.. So fucking what ? Κερδίζω και χάνω κάθε μέρα. Χαρίζομαι και χαρίζω.. Φοβάμαι και καμιά φορά. Οι εικόνες μου εναλλάσονται με τρελλή ταχύτητα. Στους δρόμους κοιτάζω τους ανθρώπους μέσα στα αυτοκίνητα. τους παρατηρώ. Περιέργεια ? Πες το κι έτσι..Γκρί ΡοΖ.. Λατρεύω την Αλκυόνη Παπαδάκη. Ακούω μουσική και όταν έχω κέφι τραγουδάω στο δρόμο. Μόνη μου είμαι. Σβηνω το φως και μετά το ξανανοίγω. Έχω ανάγκη μια μεγάλη αγκαλιά. Κάποιος να μου πει πως είναι εδω. Μου το είπε κάποιος.. Θέλω να το ακούσω ξανά. Κι ας μου ξαναπεί πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Ας μου το πει μονο. Είμαι εδώ. Κι εγώ εδώ είμαι. Ξημερώνω και βραδυάζω. Down on my knees. Λυπημένα μάτια.. Εχω λυπημένη ψυχή μάλλον. Λυπημένο βλέμμα.. Ασε με θα με βρώ κάποια στιγμή.

Τα κοντομάνικα μπλουζάκια..

2007-05-02T09:19:00.000+03:00

Έπλυνα και απλωσα τα κοντομανικα μπλουζακια. Γεματα με νερό στις ινες τους τα αφησα εκει να κρεμονται, να στεγνωσουν μια και η άνοιξη έχει υγρασία. Μπλουζακια με εντονα χρώματα, φωτεινα, ακριβά όπως θελω και προσπαθω να ορίσω την επιγεια πορεια μου. Η εναέρια ειναι απλά μια τρελλη γοητεία.
Εχεις κανει πιρουέτες στον ουρανο; Οχι; Το ξερω. Μπορεις όμως να φανταστεις τον εαυτό σου να τις κάνει; Αυτο δεν το ξερω και ίσως να ηθελα να το μαθω. Αλλά στα προσωπικα εαν δεν σου ανοίξουν την πόρτα δεν μπαίνεις. Ισως να την χτυπήσεις και να φύγεις.
Λέω πολλά, ξερω επίσης πολλά αλλά ζω με λίγα. Για να ονειρευομαι τα πολλά.
Απο τους ελάχιστους που μπορουν να μου τα δώσουν. Απλόχερα.

Tελευταίο ποστ του μήνα..

2007-04-30T17:32:00.000+03:00

Είμαι...

Είμαι απ'αυτούς που..

Μιλάνε πολύ και δυνατά, (πονοκέφαλος δηλαδή),

αγαπούν πολύ και δεν έχουν στο λεξιλόγιό τους το λίγο,

δεν φοβούνται τη μοναξιά μα την απολαμβάνουν,

δεν ειναι κάτι ιδιαίτερο στην εμφάνιση,

ενθουσιάζονται εύκολα και κάνουν τρελλές χαρές,

έχουν λίγους φίλους διαλεγμένους και μπορούν να κάνουν τα πάντα γι'αυτούς,

δεν λένε ψέμματα παρά μόνο αν υπάρχει ανάγκη,

αποζητούν το χάδι και την αγκαλιά όχι απο ανασφάλεια μα απο ανάγκη,

δίνουν το χάδι και την αγκαλιά απλόχερα σε όποιον το ζητήσει,

που είναι απίστευτα υπερήφανοι,

που δεν ζηλεύουν ποτέ και χαίρονται με την χαρά των άλλων,

που αντιδρούν σαν μικρά παιδιά με την πρώτη ευκαιρία,

που λατρεύουν τα χρώματα μα δεν τα φορούν ποτέ,

που δεν ντρέπονται να πουν "δεν ξέρω" και "συγγνώμη",

που χαμογελούν πολύ και εύκολα όταν ειναι ευτυχισμένοι,

που όταν τους δοθεί η ευκαιρία χαίρονται την κάθε στιγμή που τους δίνεται,

που μοιράζονται ότι έχουν και δεν έχουν με όποιον το ζητήσει,

που συγχωρούν πολύ πολύ εύκολα (και τις περισσότερες φορές τους βγαίνει σε κακό),

που δίνουν όχι μόνο 2η ευκαιρία μα και 3η και 4η,

που πείθουν τον εαυτό τους πως δεν έχουν ανάγκη κανέναν για να τα φέρουν βόλτα και πολύ συχνά τα καταφέρνουν,

που δεν είναι πολύ τακτικοί μα ξέρουν που είναι κάθε πράγμα,

που πιστεύουν πως το ποτήρι είναι μισογεμάτο και σχεδόν ποτέ μισοάδειο,

που παθιάζονται με ότι κάνουν,

που όταν αγαπούν τους αρέσει να το φωνάζουν,

που ακούν τους στίχους των τραγουδιών και τα αφιερώνουν κρυφά σ'αυτούς που αγαπούν,

που πιστεύουν στην δύναμη του ανθρώπου να κάνει τα πάντα,

που ζουν με τα πολλά μα και με τα λίγα με την ίδια ευκολία,

που κυκλοφορούν με τη φωτογραφική μηχανή στην τσάντα για να μην τους φεύγει καμία εικόνα,

που θυμούνται μόνο όσα δεν τους πονάνε (τα άλλα τα ξεθάβουν σε ειδικές περιπτώσεις),

που ειναι φύσει αισιόδοξοι,

που απογοητεύονται εύκολα,

που κλαίνε εύκολα και πολύ,

που χορεύουν μόνοι όταν ακούσουν το τραγούδι που τους αρέσει ή το τραγουδούν δυνατά χωρίς να τους νοιάζει αν ακουστούν,

που μπορούν μόνοι να πιούν καφέ ή να φάνε χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα,

που όταν η ζωή τους γεμίζει γκρί παίρνουν έναν κουβά ροζ ή κόκκινο και τον πετάνε επάνω με δύναμη,

που αντιμετωπίζουν σχεδόν τα πάντα (ή που έτσι νομίζουν),

που έχουν όνειρα απραγματοποίητα μα αυτό δεν τους σταματάει απο το να κάνουν κι άλλα,

που έχουν ανοιχτές τις πόρτες για όλο τον κόσμο και τα παράθυρα να μπαίνει το φώς,

Και επανέρχομαι στο πρώτο... που μιλάνε πολύ.. έπρεπε να συμπληρώσω πως όταν πάρω φόρα δεν σταματάω εύκολα..

Υ.Γ. Φωτογραφία απο το flickr, χρήστης finvara

Καλή πρωτομαγιά.

2007-04-30T16:16:00.000+03:00

Καλή πρωτομαγιά σε όλους σας..

Δευτέρα.. Ουφ...

2007-04-30T09:31:00.000+03:00

Μ'επιασε η Άνοιξη..
Βαριέμαι φρικτά να δουλέψω, το μυαλό μου πετάει, τα χέρια μου αρνούνται να γράψουν ο,τιδήποτε άλλο εκτός απο αυτό, τα πόδια μου δεν θέλουν να σηκωθούν απο το γραφείο παρά μόνο για να βγούν απο την πόρτα του.
Κοιτάζω έξω απο το παράθυρό μου ένα κομματάκι ουρανό γαλάζιο.Μ'αρέσει το γαλάζιο χρώμα.. Μου φτιάχνει την διάθεση. Μ'αρέσει και το κόκκινο. Πολύ. Που πετάει πάλι το μυαλό μου ??? Αφήστε το καλύτερα..

Καλημέρες καθυστερημένες (δηλαδή Καλησπέρες). ::))

Κυριακή..

2007-04-29T14:36:00.000+03:00

Πρωινός καφές στο μπαλκόνι.. Κυριακάτικο πρωϊνό

Απο τις μέρες που θα ήθελα το μπαλκόνι μου να βλέπει θάλασσα..
Και να έχει ένα μεγάλο παράθυρο να κάθομαι απο πίσω τις μέρες που δεν μπορώ να βγω στο μπαλκόνι..

Kαλό Σαββατοκύριακο..

2007-04-27T16:40:00.000+03:00

Καλό Σαββατοκύριακο να έχετε. Γεμάτο ήλιους και χαμόγελα, αγκαλιές και χάδια, χουζούρι και χαρά..

Η ζωή..

2007-04-24T19:21:00.000+03:00

Συνήθως τα μεγάλα ψέματα αρχίζουμε να τ'ακούμε λίγο μετά που πατάμε το πόδι μας στον κόσμο. Όταν ήμουν μικρή άκουσα απο κάποιον να λέει πως "η ζωή είναι ένα παιχνίδι". Με την ψευδαίσθηση του ότι η ζωή είναι παιχνίδι με έπιασε τρελλή χαρά. Μετά άκουσα πως "η ζωή είναι ένα ταξίδι". Ενθουσιάστηκα και πάλι. Αφού η ζωή θα ήταν ένα ταξίδι τότε θα ήταν συνεχόμενες διακοπές. Λίγο μετά έμαθα και εγώ όπως όλοι στο σχολείο τον ορισμό της μεταφοράς και του συμβολισμού. Μετά, στην εφηβεία μου ερωτεύτηκα και ένιωσα πως η ζωή είναι κάποιος άλλος άνθρωπος. Πάει κι'αυτό πέρασε.

Στην πορεία της ζωής μου διαμόρφωσα την δική μου προσωπική άποψη περί του ορισμού της ζωής : Η ζωή είναι πράγματι ένα ταξίδι. Άλλοι ταξιδεύουν μόνοι, άλλοι ταξιδεύουν με παρέα. Άλλοι ταξιδεύουν γεμάτοι βαλίτσες και άλλοι με ένα μικρό σακβουαγιάζ που χωράει μόνο τα απαραίτητα. Άλλοι ταξιδεύουν με την χαρά του ταξιδιού και άλλοι σαν να μην ήθελαν να το πάνε αυτό το ταξίδι. Με κατεβασμένα μούτρα.

Στο ταξίδι μου, το δικό μου ταξίδι, κουβαλάω ένα νεσεσεράκι με τα απαραίτητα, ένα τετράδιο και έναν μαρκαδόρο κόκκινο. Για να γράφω τις αναμνήσεις μου. Να χρωματίζω το ταξίδι μου κόκκινο. Α και έναν ανεξίτηλο μαρκαδόρο (κόκκινος κι'αυτός) για να αφήνω και ένα σημαδάκι απο εκεί που περνάω. Έτσι θα ξέρουν ότι πέρασα. Έχω τον χάρτη και την πυξίδα μου μαζί γιατί δεν μπορώ να εμπιστευτώ τις πατημασιές στην άμμο για να ξαναγυρίσω. Αυτά είναι τα εφόδιά μου. Δεν ταξιδεύω μόνη, αλλά ούτε και με παρέα. Τώρα θα μου πείτε πως γίνεται αυτό ? Ε γίνεται ! Όπου βρω θάλασσα βουτάω μέσα χωρίς να προσέχω τους αχινούς και τις τσούχτρες. Έτσι για την χαρά του νερού.Τις περισσότερες φορές, βέβαια, ή το νερό είναι παγωμένο, ή αχινό πατάω, ή τσούχτρα με τσιμπάει ή ακόμη χειρότερα βρίσκεται ένας βλάκας και μου κάνει πατητή. Παρόλα αυτά εγώ δεν το βάζω κάτω. Βουτάω και όπου με βγάλει....
Και έτσι θα συνεχίσω... ελπίζω !

Αυτό το ποστ γράφτηκε 14 Απριλίου του 2006. Σήμερα είναι η μέρα του πάλι..

Πρωινό..

2007-04-24T10:23:00.000+03:00

Ν'αγαπάς σαν να μην έχει αύριο και να το δείχνεις με όλους τους τρόπους
Να γελάς σαν να μην πρόκειται να ξαναγελάσεις ποτέ
Να θυμάσαι τα όμορφα πράγματα να τα κρατάς σε μια γωνίτσα σου κρυμμένα
Να κλαίς όταν πονάς και να μην ντρέπεσαι γι'αυτό
Να μην αφήνεις κανένα να καταστρέφει αυτό που είσαι
Να μην σου αντιστρέφει κανένας αυτό που δίνεις
Να θυμώνεις
Να συγχωρείς
Να μιλάς, να λές τα πάντα
Να αγκαλιάζεις
Να δίνεσαι
Να χορταίνεις
Να χαρίζεσαι μα και να χαρίζεις
Να παίρνεις μα να μάθεις και να δίνεις
Να έχεις μέτρα και αξίες
Να ξέρεις ποιός είσαι και που θέλεις να πας
Να χαμογελάς
Να χαρίζεις το χαμόγελό σου όχι μόνο σ'αυτούς που αξίζουν μα και σ'αυτούς που νομίζεις πως δεν αξίζουν, όλοι αξίζουν ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά

Ζήσε έτσι ώστε να μην έχεις τίποτα για το οποίο να πρέπει να μετανιώσεις, έτσι ώστε το πρωί που θα σηκώνεσαι απο το κρεββάτι σου να χαμογελάς

Ζήσε την κάθε στιγμή όπως ακριβώς την θέλεις και μάθε να την απολαμβάνεις.

Υ.Γ. Η φωτογραφία ειναι απο το Flickr

Υ.Γ. Να έχετε μια όμορφη μέρα..

Αφιερωμένο..

2007-04-23T10:40:00.000+03:00

Για τη φιλενάδα μου που επέστρεψε σήμερα στη δουλειά..
Περαστικά !!!

Υ.Γ. Οι υπέροχες φωτογραφίες δανεισμένες απο το Flickr.

Θα'ναι..

2007-04-19T17:36:00.000+03:00

Θα'ναι μέρα, θα είναι νύχτα, θα σε κρατάω και θα γελάω, θα με κρατάς και θα γελάς, θα περπατάμε μαζί, θα περπατάμε χωριστά, θα είσαι λυπημένος κι εγώ χαρούμενη, θα είσαι χαρούμενος κι εγώ λυπημένη, θα είναι Κυριακή και θα έχει ένα ήλιο τεράστιο μόλις ξυπνάμε, θα είναι Δευτέρα και θα βρέχει ασταμάτητα, θα σου διαβάζω αυτά που γράφω και θα βαριέσαι, θα καθόμαστε στον καναπέ και θα βλέπουμε μια ταινία, θα καθόμαστε σε μια ταβερνούλα με φίλους και θα τρώμε, θα κάνουμε ταξίδια μακρυνά, θα χαρίζουμε όνειρα ο ένας στον άλλον, θα φοράμε το ίδιο μπουφάν και θα'ναι κόκκινο, θα είσαι δίπλα μου όταν ξυπνάω και θα μου χαμογελάς, θα είμαι δίπλα σου όταν ξυπνάς και θα σε κοιτάζω, θα περπατάμε πάνω στο χιόνι και θα κρατιόμαστε χέρι χέρι, θα τρέχουμε σε μια παραλία ντάλα καλοκαίρι, θα μου φωνάζεις να μην καπνίζω άλλο και θα σου λέω να μην πίνεις άλλο, θα μου φέρνεις ανεμώνες που τις λατρεύω και εγώ θα χαμογελάω, θα βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα καθισμένοι σε ένα βράχο, θα βλέπουμε το ξημέρωμα πίνοντας καφέ στην παραλία, θα σου χαρίζω τις ζωγραφιές μου και θα τις κολλάς στον τοίχο του γραφείο σου, θα μου χαρίζεις τα όνειρά σου και θα τα κολλάω στο μυαλό μου με logo, θα μου αγοράζεις παγωτό κεράσι και θα σου αγοράζω τσίχλες με γεύση φράουλα, τίποτα δεν θα αλλάζει και τίποτα δεν θα είναι το ίδιο, θα σηκωνόμαστε στις 4 το πρωί και θα τηγανίζουμε αυγά και θα τα τρώμε με πατατάκια, θα κοιμόμαστε όλο το βράδυ αγκαλιά, θα σου γράφω σημειώματα και θα στα κολλάω στο ψυγείο, θα με παίρνεις τηλέφωνο επειδή ξέχασες να μου πεις πως μ'αγαπάς, θα μας βαριέται η δουλειά μας, θα την βαριόμαστε εμείς και θα ξεκινάμε για ένα ταξίδι ξαφνικά, όλη μας η περιουσία θα είναι δυο βαλίτσες ρούχα και ένα νεσεσέρ, θα μαλώνουμε για ασήμαντες αφορμές μόνο και μόνο για να δείχνουμε ο ένας στον άλλον μετά πόσο τον αγαπάμε, θα είναι νύχτα, θα με βαρεθείς και θα φύγεις για πάντα, θα σε βαρεθώ και θα μείνω για πάντα εδώ, θα τρώμε halls με γεύση κεράσι και θα φιλάμε ο ένας τον άλλο για ώρα, θα είμαι ώρες καθισμένη σε μια παραλία απόγευμα και θα κοιτάζω τη θάλασσα, θα είσαι ώρες σ'ενα αυτοκίνητο και θα τρέχεις στην εθνική να προλάβεις τον ήλιο, θα είμαστε μαζί και θα είμαστε χώρια, θα διαβάζω ένα βιβλίο και θα έρχεσαι να με πειράζεις συνέχεια, θα σου φωνάζω και θα σου πετάω το κουτί με τα τσιγάρα, θα μιλάς στο τηλέφωνο για δουλειά και θα έρχομαι απο πίσω να σου φιλάω το λαιμό, θα θυμώνεις και θα με κοιτάς αγριεμένα, θα γελάω και θα σε κοιτάω με το βλέμμα που σ'αρέσει, θα είμαστε μόνοι, θα είμαστε με φίλους, θα φοράω άσπρα και θα τα κάνω μαύρα μέσα σε 10 λεπτά, θα φοράς άσπρα και θα είσαι σαν άγγελος.

Θα'ναι μέρα, θα'ναι νύχτα, θα είσαι εδω, θα είμαι μακριά..

Για σένα που δεν έχεις άρθει ακόμη... Αλλα που θα πάει.. θα έρθεις δεν θα έρθεις ?

Nα'ναι πρωί..

2007-04-18T16:53:00.000+03:00

Θέλω να βγω έξω.. να είναι μέρα και να έχει ήλιο. Να φοράω άσπρο φουστάνι και να φυσάει λίγο. Τα μαλλιά μου να είναι μακριά και να τα χορεύει ο άνεμος.. να κρατάω ένα ξυλάκι παγωτό κεράσι και να περπατάω σε μια παραλία.. Να ακούγεται μουσική από κάπου μακριά κι εγώ να την ακούω και να χορεύω μόνη στην άμμο. Να κουραστώ και να κάτσω κάτω.. Να έρθεις να κάτσεις δίπλα μου.. Να μ’αγκαλιάσεις και να μη μιλάς. Μόνο να μ’έχεις αγκαλιά. Να μου δώσεις σε μια αγκαλιά και να μου πεις όλα τα χρωστούμενα και τα ανείπωτα. Και μετά φύγε.. Ο ήλιος θα πέφτει και εγω θα τον βλέπω να χάνεται μέσα στη θάλασσα.. Θα ακούσω την μηχανή σου να μαρσάρει και θα γυρίσω το κεφάλι μου να σε δω για τελευταία φορά.. Θα σου κλείσω το μάτι, θα χαμογελάσω και μόλις φύγεις θα αφήσω εκείνο το δάκρυ που παλεύει μέρες στα μάτια μου πάνω να κυλήσει.. Δεν θα το δεις. Για σένα μόνο τα χαμόγελα είναι.. Μα είμαι σίγουρη πως θα το νιώσεις.. Είμαι σίγουρη..

Oχι.. δεν θα θυμώσω...

2007-04-16T17:50:00.000+03:00

Οχι δεν θα θυμώσω...
Δεν θα θυμώσω που ειμαι στο κρεββάτι απο την περασμένη Τετάρτη το βράδυ με ίωση η οποία περιλαμβανει πυρετό (40), βήχα (μέχρι σκασμού), αδυναμία (ούτε τουαλέτα), πονοκέφαλο (το βαράω στον τοίχο), και ζαλάδα (εγώ γυρίζω ή το δωμάτιο ? πραγματική απορία)..
Δεν θα θυμώσω που κολλήσανε απο μένα και τις πρώτες μέρες το άκουγα συνέχεια (ακόμη ακόμη)..
Δεν θα θυμώσω που το αφεντικό μου μου έβαλε χέρι που αρρώστησα (ότι περνάει δίπλα σου απο ασθένεια το βουτάς..)..
Δεν θα θυμώσω που τόσες μέρες δεν υπήρξε ένας καλός χριστιανός (μωαμεθανός ή ότι άλλο) να μου φτιαξει μια σούπα (αντιβίωση και αυγά τηγανητά πάει? όοοοχι ??)
Δεν θα θυμώσω που δεν σκοτωθήκανε και στα τηλέφωνα να δουν πως πάω (αφου δεν έχεις ανάγκη εσύ ! α ναι ???)
Και ο κατάλογος μακρύς, η ζαλάδα ακόμη μακρύτερη αντε σας χαιρετώ και εξακολουθώ να ΜΗΝ ΘΥΜΩΝΩ σε πείσμα μερικών μερικών... Ε πια !

Καλή Ανάσταση..

2007-04-05T11:26:00.000+03:00

Καλή Ανάσταση πάνω απο όλα στις καρδιές σας...

Φιλιά πολλά και χαμόγελα..

Να περάσετε όμορφα (και μη φάτε πολύ)

Σμουάαααατςςςς

Καλημέρες..

2007-04-04T12:32:00.000+03:00

Kαλημέρες σε όλους σας .. ::)))

και χαμόγελα.. πολλά

Άνοιξη..

2007-04-02T14:54:00.000+03:00

Κυριολεκτικά και μεταφορικά..

Άνοιξη παντού σχεδόν.. Εσύ την έφερες.

Και το χαμόγελό μου πίσω.. Κι αυτό εσύ το έφερες..

Και σ'ευχαριστώ.

Καλημέρες

2007-04-02T10:42:00.000+03:00

Καλημέρα, Καλή εβδομάδα, Καλό μήνα

σε όλους σας !

Καμιά φορά..

2007-03-30T11:57:00.000+03:00

Καμμιά φορά θα ήθελα η ζωή μου να είναι ένα παραμύθι..

Ενα παραμύθι σαν κι'αυτά που γράφει ο Τριβιζάς.
Να ζώ στην Πολιτεία Με Όλα Τα Χρώματα Εκτός Απο Το Ροζ ή στο Νησί των Πυροτεχνημάτων.

Να ταξιδεύω κι εγώ στην άκρη του κόσμου μαζί με τον Αλέξη Πτωτιστή και να προσπαθώ να βρώ το χαμένο όγδοο χρώμα του ουράνιου τόξου..

Καμιά φορά θα ήθελα να ήταν αλήθεια πως υπάρχει το ηλεκτρικό ρουφοσκόπιο (ξέρετε αυτό το τηλεσκόπιο σε συνδυασμό με ηλεκτρική σκούπα που ρουφάει τα αστέρια και τα κάνει γιρλάντες) για να στολίσω όλο τον κόσμο με αστερογιρλάντες και η χαμαιλεοντική μπογιά που αν βάψεις το δωμάτιο σου μ'αυτή αλλάζει κάθε μέρα χρώμα ανάλογα με το όνειρο που έβλεπες. Και έτσι να έχω κάθε βράδυ χαρούμενα όνειρα, και το δωμάτιό μου να είναι μπλέ με άσπρες ρίγες ή ρόζ με κόκκινες καρδούλες.

Καμιά φορά θα ήθελα να ήταν αλήθεια πως υπάρχει ο αναδρομικός καθρέφτης που σε κάνει όπως ήσουν πριν απο 10 χρόνια ..

Καμιά φορά θα ήθελα να γράψω για όλες αυτές τις εικόνες που πλημμυρίζουν το μυαλό μου, για όλα τα λόγια που έχω κρατήσει σε μια γωνίτσα, για το κουτί μου με τα αναμνηστικά που το ανοίγω σχεδόν κάθε φορά που είμαι στενοχωρημένη μα δεν μπορώ..

Κάθε μου σκέψη..

2007-03-28T10:56:00.000+03:00

Κάθε μου σκέψη

κάθε ανάσα φωτιά

φοράει τη δική σου ματιά

είσαι κάθε μου σκέψη

κάθε ταξίδι κρυφό..*

(*τραγουδάκι των c - real που πολύ μ'αρέσει)

HAPPY BIRTHDAY TO...ME

2007-03-26T09:45:00.000+03:00

Περάστε να φάτε γλυκάκι..
Μη ρωτάτε τα πόσα κλείνω ! Το κεράκι ειναι βαλμένο ένα μόνο για πρακτικούς λόγους (δηλαδή για να μην πάρει φωτιά η τούρτα...

2007-03-24T09:26:00.000+02:00

Σε 2 μέρες έχω γενέθλια…

Στην ζωή μου ελάχιστες φορές, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, μου έκαναν ή έκανα πάρτι για τα γενέθλιά μου.Συνήθως πάντως δεν τα γιορτάζαμε και φανατικά.Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με την γιαγιά, τον παππού, την προγιαγιά, τον θείο (σύζυγο της αδελφής της προγιαγιάς) και την μητέρα μου (συνήθως άφαντη). Όπως καταλαβαίνετε, λοιπόν, κανείς δεν είχε και τρελά κέφια να ασχοληθεί μαζί μου. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι μεγάλωσα χωρίς αγάπη. Αυτό και μεγάλη κουβέντα είναι και δεν μπορώ να το πω για τους ανθρώπους που με μεγάλωσαν. Απλά μεγάλωσα σαν «μεγάλη» και όχι σαν παιδί. Μια μεγάλη με πολλά πολλά παιχνίδια, με ατελείωτη σειρά από Βibi- bo και Barbie αλλά με κανέναν να παίξει, να μιλήσει, να μαλώσει, να γελάσει..Είχα την τύχη να μεγαλώσω σε μια όμορφη μονοκατοικία κάπου στην Αθήνα με τεράστιο κήπο μπροστά, στο πλάι και πίσω. Μπροστά είχε δυο παρτέρια με κρίνους και δεξιά σε μια γωνιά μια κίτρινη μεγάλη τριανταφυλλιά. Στον πλαινό κήπο είχε τριανταφυλλιές ροζ και κόκκινες που μύριζαν υπέροχα, μετά ο κήπος συνέχιζε με μια τεράστια λεμονιά και έφτανε πίσω. Πίσω είχε μια μεγάλη συκιά που σκέπαζε όλο τον κήπο. Κάποια στιγμή, μάλιστα, είχαμε κρεμάσει και μια κούνια εκεί..Όταν ήμουν περίπου 5 άρχισα να βγαίνω στον κήπο μόνη μου, πριν από αυτό δεν θυμάμαι και πολλά. Ο κήπος ήταν το παιχνίδι μου, οι φίλες μου, η συντροφιά μου. Καθόμουν με τις ώρες εκεί. Ονειρευόμουν και τραγουδούσα. Έβγαζα δικά μου τραγούδια. Τραγούδια θυμού και τραγούδια ευτυχίας ανάλογα με την περίσταση. Μετά δανειζόμουν την μουσική από ένα τραγούδι που είχα ακούσει μέσα στο σπίτι και τα τραγουδούσα.. Γύριζα στον κήπο σαν πεταλουδίτσα. Ένα μικρό παιδάκι που έπαιζε μόνο του. Φίλες δεν είχα.. Η συντροφιά μου ήταν τα όνειρά μου… Άγγιζα τα πέταλα από τα τριαντάφυλλα και χόρευα ανάμεσα στις τριανταφυλλιές. Ονειρευόμουν πως θα γίνω τραγουδίστρια και μάλιστα μεγάλη, μετά χορεύτρια, μετά ηθοποιός...

Μετά πήγα σχολείο. Ούτε και εκεί απέκτησα φίλες. Βλέπετε όταν εκείνες έκαναν παραδείγματος χάριν πάρτι εγώ δεν μπορούσα να πάω, όταν εκείνες πήγαιναν στις κούνιες εγώ δεν μπορούσα να πάω. Ποιος θα με πήγαινε ; η γιαγιά, ο παππούς και η μαμά που ήταν οι πιο νέοι (ας πούμε) δούλευαν όλοι. Μέχρι τα 11 μου χρόνια δεν θυμάμαι να είχα πάει στις κούνιες εκτός από μια φορά που θυμάμαι ότι πήγα με τον νονό μου (ο οποίος εξαφανίσθηκε μετά τα 6) όχι ότι το λαχταρούσα όμως.. όταν κάτι δεν το γνωρίζεις δεν σε πειράζει και τόσο πολύ που το ακούς... Άλλωστε όπως σας είπα ονειρευόμουν πολύ.. Έπειθα και εγώ τον εαυτό μου λοιπόν ότι οι κούνιες τελικά δεν ήταν και τόσο ωραίες.. πφφφ, σιγά !

Έτσι άρχισα να διαβάζω. Φανατικά όμως..

ότι έπεφτε στα χέρια μου.

Στις κούνιες πήγα πρώτη φορά στα 11. Έπαιξα με την ψυχή μου, τραγούδησα το «ένα πρωινό η Παναγιά μου» μαζί με τα άλλα κοριτσάκια της ηλικίας μου, έφαγα τα μούτρα μου, ξανασηκώθηκα και συνέχισα με περισσότερη όρεξη και φοβερή ντροπή, γέλασα με τα αστεία των άλλων κοριτσιών και τελικά έκανα φίλες.. Άρχισα να πηγαίνω στα σπίτια των κοριτσιών και έκανα το πρώτο μου πάρτι γενεθλίων.

(Αν θυμάμαι καλά ήταν και το μοναδικό γιατί η γιαγιά έγινε έξαλλη που το σπίτι έγινε … τώρα πώς να το περιγράψω αυτό.. σαν παιδική χαρά..!).

Άρχισα να ονειρεύομαι λιγότερο, να μιλάω περισσότερο, να γελάω περισσότερο και να κλαίω περισσότερο.. Άρχισα να διεκδικώ πράγματα που δικαιωματικά μου άνηκαν, όπως ας πούμε να ντυθώ με αποκριάτικη στολή και να πάω σε πάρτι (όχι δεν έχω εμμονή με τα πάρτι !!) ή να πηγαίνω στην πλατεία. Βέβαια με συνοδεία πάντοτε την προγιαγιά. Βλέπετε ο πατέρας μου είχε την φαεινή ιδέα να στείλει ένα γράμμα στην μητέρα μου στα 7 μου και να της λέει πως θα έρθει από το εξωτερικό και θα με κλέψει.. Ε αυτό το γράμμα εγώ το πλήρωνα 18 χρόνια ! Ούτε στο μπάνιο που λέει ο λόγος δεν μπορούσα να πάω μόνη μου. Ακόμη και στο Λύκειο με συνόδευε η προγιαγιά μέχρι την πόρτα.Τέλος πάντων.. Ξέφυγα από το θέμα. Τα γενέθλια είναι το θέμα μου. (το παθαίνω αυτό πηδάω από το ένα θέμα στο άλλο !)

Τα γενέθλια λοιπόν, ποτέ δεν ήταν μεγάλη γιορτή για μένα. Δεν είμαι συνηθισμένη σε τούρτες, κεράκια και όλα αυτά τα ωραία. Μάλλον αισθάνομαι άσχημα όταν μου φέρνουν τούρτα έκπληξη και κεράκια. Δεν μπορώ να αντιδράσω όπως θέλω. Συνήθως συγκινούμαι απίστευτα, αισθάνομαι τρομερή υποχρέωση και φυσικά ανταποδίδω στο τριπλό.. Παιδικές ανασφάλειες ; Παιδικά «τραύματα» ; Παιδικά απωθημένα ; Ποιος ξέρει…Φέτος, λοιπόν, τα γενέθλιά μου θα ήθελα να μην τα γιορτάσω όπως συνήθως.

Θα ήθελα να μην σβήσω τα κεράκια μιας τούρτας που νιώθω ότι δεν μου ανήκει.

Θα ήθελα να τα ζήσω απλά. Και να μπορέσω να σκεφτώ και να νοσταλγήσω.

Να νοσταλγήσω το σπίτι που μεγάλωσα που πια δεν υπάρχει και που στην θέση του έχει ξεφυτρώσει μια βιοτεχνία, τις τριανταφυλλιές του κήπου που έπαιζα μικρή.Θα ήθελα να κλείσω τα μάτια και να μου έρθει στην μύτη η μυρωδιά από τα «δικά μου» τριαντάφυλλα. Ποτέ κανένα τριαντάφυλλο δεν μύριζε όπως τα «δικά μου».

Θα ήθελα να σκεφτώ αυτά και αυτούς που έφυγαν και δεν θα γυρίσουν πίσω ποτέ. Μόνη μου. Για να έχω εικόνα, μυρωδιά και αφή.

Να μπορέσω για μια φορά να ξαναζήσω σαν ένα όνειρο πράγματα όμορφα, παιδικά μου, γλυκές και πικρές αναμνήσεις.Για να ξανασκεφτώ ποια είμαι, από πού ήρθα και τι έκανα μέχρι τώρα..Για να μπορώ να προχωρώ και παρακάτω. Να σκέφτομαι, να ανασαίνω, να καβαλάω ένα σύννεφο και να τρέχω με μεγάλα γκάζια σε μια ζωή που πάλεψα και κουράστηκα πολύ να την αποκτήσω και ανήκει σε μένα και μόνο σε μένα..

Supergirl

2007-03-21T20:46:00.000+02:00

You can tell by the way, she walks that she's my girl
You can tell by the way, she talks that she rules the world.
You can see in her eyes that no one is her chain.
She's my girl, my supergirl.
And then she'd say, it's Ok, I got lost on the way but I'm a supergirl, and supergirls don't cry.
And then she'd say, it's alright, I got home late last night, but I'm a supergirl, and supergirls just fly.
And then she'd say that nothing can go wrong. When you're in love, what can go wrong?
And then she'd laugh the nightime into day pushing her fear further long.
And then she'd say, it's Ok, I got lost on the way but I'm a supergirl, and supergirls don't cry. And then she'd say, it's alright, I got home, late last night but I'm a supergirl, and supergirls just fly.
And then she'd shout down the line tell me she's got no more time 'cause she's a supergirl, and supergirls don't hide.
And then she'd scream in my face, tell me that leave, leave this place 'cause she's a supergirl, and supergirls just fly
Yes, she's a supergirl, a supergirl, she's sewing seeds, she's burning trees She's sewing seeds, she's burning trees, yes, she's a supergirl, a supergirl, a supergirl, my supergirl..

Τhe costume makes the clown..

2007-03-21T19:28:00.000+02:00

Aν ισχύει το "the costume makes the clown" καλά θα κάνω να αρχίσω να ντύνομαι πολύχρωμα και να βάλω και μια κόκκινη μύτη..

Kαμιά φορά..

2007-03-21T13:11:00.000+02:00

Καμιά φορά η ψυχή φεύγει. Πάει ταξίδια μακρινά. Και γελάει.. γελάει με γέλιο παιδικό κρυστάλλινο..αληθινό. Και γίνεσαι μικρό παιδί ξανά. Σαν τότε.. Η μάνα μου με μεγάλωσε με παραμύθια.. Με έμαθε να διαβάζω πριν ακόμα πάω σχολείο. Διάβασα το πρώτο μου παραμύθι στα 6 μου χρόνια. Από κει και πέρα βουτήχτηκα σε μαγεμένες θάλασσες, ανακάλυψα πολύχρωμα μυστικά, έγινα η πεντάμορφη, με φίλησε ο πρίγκηπας του παραμυθιού, ανακάλυψα το ελιξίριο της μαγεμένης αιώνιας ευτυχισμένης ζωής και έπινα κάθε μέρα από λίγο. Κάθε μέρα ήμουν και διαφορετική πριγκήπισσα. Κάθε μέρα ο ουρανός μου είχε και άλλο παραμύθι. Το χρώμα μου ήταν το γαλάζιο. Σαν τη φούστα της αποκριάτικης στολής μου. Εκείνης με τα κεντημένα διάσπαρτα αστεράκια που την φόραγα σχεδόν όλο τον χρόνο.. Αρνιόμουν με τόσο πείσμα να την βγάλω και τσίριζα κάθε φορά που την ακουμπούσαν.. Μόνη εξαίρεση το καπέλλο. Μεγάλο βελούδινο με αστεράκια κολλημένα πάνω.. Αυτό το φορούσα μόνο τις απόκριες.. όλα είχαν το νόημά τους. Και τα μικρά και τα μεγάλα. Γέμιζε η ψυχή μου με νεράιδες και ξωτικά κι όταν βαριόμουνα έριχνα και μια βόλτα στο μαγεμένο δάσος.. Χανόμουν και ρωτούσα τους κούνελους πληροφορίες, έφτανα σε κήπους παραδεισένιους και έπινα νερό από ποταμάκια με γλυκό νερό.. Ξέχνουσα ποια είμαι.. Τα παραμύθια μου δεν είχαν κακές μάγισσες. Αυτές τις έδιωχνα από την αρχή… ότι κακό και μαύρο το εξαφάνιζα μέχρι να πεις κύμινο !Μετά η φυγή του πατέρα …το σχολείο....οι πρώτοι έλεγχοι. Λόλα, να ένα μήλο. Οι πρώτοι βαθμοί..10 με τόνο. Το χαρτζιλικάκι που γινόταν στα διαλλείματα κουλούρι ή μπομπονέλλα με γεύση φράουλα. Η δασκάλα κακιά μάγισσα, η μόνη που δεν μπόρεσα να διώξω, με το χέρι μόνιμα σηκωμένο πάνω από το κεφάλι μας.. Όνειρα πολλά για το τι θα γινόμαστε όταν μεγαλώναμε.. Αν με ρωτούσε κάποιος τώρα θα του έλεγα «άνθρωπος», άνθρωπος θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω… Ξυλομπογιές σε όλα τα χρώματα.. Χαρτιά γεμάτα ζωγραφιές πεταμένα από δω κι από κει.. Ζωγράφιζα ζωή.. ήλιο κίτρινο. Φεγγάρι με χαμόγελο και μάτια…. μπλέ φωτεινό η θάλασσα και πάντα ένα καραβάκι άσπρο, κίτρινο, κόκκινο, ανάλογα με το χρώμα του και το πανί... να με πάρει μακρυά.. να ρίξει άγκυρα στην παραμυθοχώρα.. Ποθούσα το ανέφικτο από μικρή, ονειρευόμουν και νόμιζα πως άγγιζα την ευτυχία.. Τελικά δεν μεγάλωσα ποτέ..

Περσινό επίσης. Δημοσιευμένο στο άλλο blog που έκλεισε και οι παλιοί φίλοι ξέρουν το λόγο..

Καλησπέρα σας..

Πρωινό όνειρο..

2007-03-20T10:26:00.000+02:00

Κάτι τέτοιες μέρες κάθομαι στο γραφείο μου και ονειρευομαι. Σαν να βρίσκομαι αλλού.Έχω βγεί μόλις απο την θάλασσα και κάθομαι στην πετσέτα μου κάτω στην άμμο. Ακούω Juan Jose Mosalini - Volver νομίζω το λένε το τραγούδι. Άνθρωπος των άκρων είμαι.. Καμιά φορά δεν αντέχω τον εαυτό μου. Φοράω τα γυαλια μου και κοιτάω τον ήλιο κατάματα.Είμαι μόνη και το απολαμβάνω. Η μουσική χορεύει στ' αυτιά μου και ο ήλιος μου χαιδεύει το πρόσωπο. Ανάβω τσιγάρο. Παραγγέλνω παγωτό κεράσι (το αγαπημένο μου) και νερό.. πολύ νερό. Κρύο. Βγάζω το μπλόκ απο την τσάντα μου και μια κασετίνα γεμάτη ξυλομπογιές. Αρχίζω να ζωγραφίζω. Τη θάλασσα. Τον ουρανό. Τη ζωή μου. Την κάνω θαλασσιά, ροδί, κόκκινη. Ζωγραφίζω κι ένα καράβι να με πάρει μακριά. όχι μεγάλο..Μαζεύω κοχύλια και τα κολλάω στην ζωγραφιά μου για να είναι πιο αληθινή.Μαζεύω πέτρες να τις πάρω στο γραφείο για να θυμάμαι.. Μαζεύω εικόνες, μυρωδιές να τις βάλω στο κουτάκι μου. Μαζεύω σαν τότε που γεμίζα την τσαντούλα μου κοχύλια, μαγικά κοχύλια και πετρούλες απο την παραλία και τελικά η τσάντα ήταν πιο βαριά απο μένα. Άλλα τα έβαζα στο γραφειο, άλλα τα έκανα σελιδοδείκτες, άλλα κρεμαστά στο λαιμό ή βραχιόλια, άλλα τα έδινα στα παιδάκια για βραβείο αν έκαναν κάτι καλό τον χειμώνα για να θυμούνται πως το καλοκαίρι θα ξανάρθει..Τρώω το παγωτό μου, πίνω ένα μεγάλο μπουκάλι κρύο νερό και ξαναμπαίνω στη θάλασσα.

Καλημέρα σας κι ευχαριστώ για την παρέα στο όνειρο..

2007-03-19T21:53:00.000+02:00

Κουράστηκα να πρέπει μεταφράζω αυτά που λέω συνέχεια απο ελληνικά σε ελληνικά λές και μιλάω ξένη γλώσσα..

Κουράστηκα να πρέπει συνέχεια να αποδεικνύω ποιά είμαι και τι μπορώ να κάνω.

Κουράστηκα να πρέπει να φαίνομαι και να μην μπορώ να πάω κάπου να κρυφτώ όπως όταν ήμουν μικρή. Να βάλω το κεφάλι κάτω απο τα σκεπάσματα και να είμαι εκεί που θέλω εγώ.

Δεν θέλω και δεν μπορώ να κρίνω κανέναν και το ίδιο συμβαίνει και αντίστροφα.. δεν μπορεί να κρίνει κανείς.. λείπουν κομμάτια του παζλ και μάλιστα αρκετά..

Αυτη η εποχή είναι η αρχή του κλεισίματος ενός μεγάλου κύκλου της ζωής μου. Ανέκαθεν ήμουν πολύ αισιόδοξος άνθρωπος και πιστεύω ότι θα πάνε καλά τα πράγματα.. Το ελπίζω και άλλωστε έχω μάθει πως όταν έχεις ελπίδα τότε τα πράγματα κατά το μεγαλύτερο τουλάχιστον μέρος τους πηγαίνουν καλά. Έτσι μεγάλωσα.. Whatever..

Θα δείξει..

Αγαπητέ ανώνυμε..

2007-03-19T21:37:00.000+02:00

Αγαπητέ ανώνυμε έτσι ακριβώς είναι.. πιο ακριβώς δε γίνεται..

Το ποστάκι αποσύρθηκε και έμεινε στα drafts μαζί με άλλα πολλά.

Δεν είχα πρόθεση να σβήσω το σχόλιο αντιθέτως. Πήγα στο edit και μου το έβγαλε. Κρίμα γιατί ήταν απο αυτά που θα ηθελα να κρατήσω..

Σ'ευχαριστώ.. ειλικρινά..

Άκου

2007-03-17T21:17:00.000+02:00

Άκου..Γιατί καμιά φορά η ψυχή μιλάει, μιλάει δυνατά και καθαρά. Και εμείς οφείλουμε να την ακούμε. Να της δίνουμε την πρέπουσα προσοχή. Όχι από φόβο μην μας εγκαταλείψει μα έτσι, για να ξέρουμε. Καμια φορά από απλή περιέργεια, καμιά φορά από ανάγκη. Εγώ την μοναξιά μου την βιώνω. Την ζω μέσα σε κόσμο. Την έχω ανάγκη. Μόνο με την ησυχία ακούω την ψυχή μου.. Μόνο τότε ακούω τι θέλει να μου πει η ψυχή μου και καμιά φορά της απαντώ.. όχι πάντα μα καμιά φορά.. Δεν συμφωνώ πάντα μ’αυτά που λέει μα κι εκείνη δεν συμφωνεί πάντα μ’αυτά που κάνω.. Την καημένη την έχω γεμίσει σημαδάκια.. άθελά μου μα το’κανα.. Καμιά φορά το να είσαι ονειροπόλος αποδεικνύεται μεγάλη ζημιά. Γιατί ? Γιατί εκεί που πιστεύεις σε κάτι, εκεί που προσδοκάς το ρόζ, σου πετάνε ένα γκρί και σου λένε βολέψου !! Και άντε τώρα εσύ να αρχίσεις να το βάφεις ροζ το γκρί.. Αν είσαι βολικός καλά ! Αγοράζεις πινέλα, κουτιά άσπρο και κόκκινο και ξεκινάς.. Πρώτα βάφεις μόνο άσπρο, για να φύγει το σκούρο γκρί. Αφού όλα είναι άσπρα κάνεις την μίξη του κόκκινου και του άσπρου στο κουτί και φτιάχνεις το ροζ που θέλεις και μετά βάφεις εκείνο το άσπρο ροζ.. Αν δεν είσαι βολικός ? Αστο καλύτερα.. Μένεις με το γκρί. Με τον καιρό το γκρί μπαίνει στην ψυχή σου. Σε βάφει ολόκληρο. Και γίνεσαι ένας γκρίζος άνθρωπος..Γκρίζος άνθρωπος σε μια γκρίζα πόλη με γκρίζα ζωή..Αντε το πολύ πολύ να γίνεις λίγο ολιγώτερο γκρίζος μα πάλι γκρί δεν είσαι ? Γι’αυτό οι βολικοί άνθρωποι είναι πάντα πιο κερδισμένοι..Το να κάνεις το γκρί ροζ θέλει δουλειά μα δεν είναι αδύνατον…

Είναι μερικές φορές που όλος ο κόσμος γίνεται ένα πολύχρωμο αερόστατο. Πετάει ψηλά και εγώ το παρατηρώ από κάτω, μετά κατεβαίνει και με παίρνει και μένα μαζί. Είμαι μέσα. Αγγίζω τα χρώματα. Είναι δικό μου, ολότελα δικό μου, αποκλειστικό μου. Να το κοιτάω, να το πιάνω, να το οδηγώ. Αιωρούμαι. Αφήνω τον άνεμο να το οδηγεί το αερόστατό μου όπου θέλει και εκείνος, για να μου κάνει το χατήρι με πηγαίνει μακριά. Πετάμε πάνω από πράσινες κοιλάδες, γαλάζια νερά, πόλεις, δρόμους, χωριά.. βλέπω τον κόσμο από εκεί ψηλά σαν μυρμηγκάκια. Στις θάλασσες χαμηλώνει, δελφίνια κολυμπούν δίπλα μου, ανεβαίνουν στην επιφάνεια σκορπούν άσπρους αφρούς και ξανακατεβαίνουν βαθιά.. Τίποτα δεν έχει σημασία μόνο το ταξίδι.. "

Πάει χρόνος που γράφτηκε..

Απλή ερώτηση..

2007-03-15T12:29:00.000+02:00

Πως τις αντιμετωπίζεις αυτές τις μέρες που ξυπνάς και έχεις την εντύπωση ότι οι ώμοι σου είναι τόσο κυρτωμένοι που θα ακουμπήσουν στον πάτωμα ??

όχι δεν το βάζω κάτω ρε γαμώτο μου

ΔΕΝ ΤΟ ΒΑΖΩ !!

Πω πω νεύρα 2 !!!

2007-03-14T10:55:00.000+02:00

Σήμερα αισθάνομαι κάτι μεταξύ Ράνιας των S1NGLES (ναι ναι η ξινή..) και Περιστερόπουλου. Ράνια γιατί η προϊσταμένη της δεν εκτιμάει τα προσόντα της, οι φίλοι της τα παίρνουν μαζί της που είναι τόσο ξινή (πραγματική θα την έλεγα εγω), ο γκόμενός της τσατίζεται που δεν ειναι η πρώτη προτεραιότητα στη ζωή της και δεν του αφιερώνει όσο χρόνο θα ήθελε, ο χρόνος της απο 24 ώρες έπρεπε να είναι 48 και πάλι εκκρεμότητες θα είχε και Περιστερόπουλος γιατί είναι τύπος που δεν γουστάρει τα ψεύτικα, έχει @@@@ και δεν τραβάει ζόρι να ρίξει κι ένα μπερντάκι ξύλο σε όποιον νομίζει ότι τον προσβάλει. Έχω την εντύπωση λοιπόν ότι φεύγοντας ως η Ράνια θα έκανε, θα ρίξω κι ένα μπερντάκι ξύλο σε κάποιον εδώ μεσα.. όνομα και μη χωριό.

Είναι απίστευτο πως μερικοί άνθρωποι την βρίσκουν βασανίζοντας άλλους ανθρώπους.. Ρε παιδί μου έχεις προβλήματα ? είσαι αγαμήτου και απάρτου γωνία ? είσαι νευριασμένη ? είσαι απλά τρελλή ? μην ξεσπάς πάνω στους άλλους για να αιστανθείς καλύτερα. Πάρε το κεφάλι σου και κοπάνα το στον πρώτο τοίχο που θα βρεις ! Το αποτέλεσμα θα σε εκπλήξει πίστεψέ με.. το πιθανότερο αποτέλεσμα είναι να έρθει το μυαλό σου στη θέση του - αν υποτεθεί ότι υπάρχει μυαλό αρχικά και θέση..

Αει στο καλό πιά !!!

Αλλάζω.

2007-03-13T12:47:00.000+02:00

Αλλάζω. Εγώ λοιπον αλλάζω.. Τελεία και παύλα.

Απο σήμερα. Ναι ναι, Τρίτη και 13.. Τι γιατί και πως ? Έτσι ! Έτσι ξύπνησα.. Ξύπνησα αλλιώς σήμερα. Σαν σκηνή απο ταινία. Ξυπνάει η πρωταγωνίστρια κοιτάει με βλέμμα απλανές (τύπου που βρίσκομαι και τι κάνω) σηκώνεται απο το κρεββάτι βάζει κάτι πρόχειρο και βγαίνει. (Καλά ας μην είναι και εντελώς πρόχειρο (το λένε επιμελώς ατημέλητο). Τρώω πρωινιάτικα κάτι απίστευτα flashback. Ποιά είμαι, που πάω, τι κάνω ?? Τέτοιες μ@λ@κίες.. Και αποφασίζω.

Αλλάζω..

Πρώτα το blog άλλαξε και μπήκε το όνομά μου. Μετά άλλαξα και φωτογραφία (Ναι ναι μόνη μου - απίστευτο επίτευγμα λέμε δεδομένου του ότι είμαι εντελώς μα εντελώς άχρηστη και μπορούν να το επιβεβαιώσουν δεκάδες άτομα). Μετά αποφάσισα να αλλάξω δουλειά (αργά αλλά σταθερά). Τεσπά. Όλα αυτά, αργά αλλά πλέον σταθερά θα τα κάνω. Κι εσείς που τόσο καιρό (Φεβρουάριος 2005 συμπεριλαμβανομένου του blogs.gr ? δεν τα πάω και καλά με τις ημερομηνίες..) είσαστε εδω θα τα βλέπετε ή μάλλον θα τα διαβάζετε.

Υ.Γ. Είναι Τρίτη και 13 που σημαίνει god damned μέρα κατά το fgb (fucking great boss) μου. Άρα, δεν κάνουμε τίποτα σοβαρό γιατί δεν ξέρουμε πως θα μας βγεί. Και εσύ ρε κορίτσι μου σήμερα βρήκες να αλλάξεις ?? Ε ΝΑΙ ΡΕ ΣΗΜΕΡΑ !!!

Βατερλώ...

2007-03-12T13:15:00.000+02:00

Δεν την αντέχω εγώ την αγάπη...
Όχι επειδή με πνίγει... (Πού τέτοια τύχη...)
Αλλά επειδή εκείνη δεν με συμπάθησε ποτέ και πολύ κι έτσι δεν τη θυμάμαι...
Κι ό,τι δεν θυμάσαι, συνήθως το φοβάσαι.
Είναι ένα τέρας κρυμμένο στην ντουλάπα.
Ένα τέρας με κίτρινα μάτια, που το έχεις κλειδώσει για να μη σε κατασπαράξει.
Από μικρό παιδί η αγάπη ήταν το όνειρό μου – που ποτέ δεν εκπληρώθηκε.
Μόνο κάποιες φορές, μόνο για λίγο.
Ύστερα φύσαγε πάντα Θεέ μου ένας Βοριάς και τα έπαιρνε όλα, σαν να μην υπήρχε ποτέ τίποτε.
Κι έμενα πάντα να κρυώνω.
Όλη μου τη ζωή υποφέρω από κρύο, ακόμα κι όταν οι άλλοι καίγονται στον καύσωνα.
Μου λένε πως φταίει η χαμηλή μου πίεση. Εγώ ξέρω καλά τι φταίει.
Είναι κάτι πρωινά σαν κι αυτό που έχω μια γεύση μετάλλου στο στόμα, σαν να στραγγίζει δηλητήριο.
Κι είναι και κάτι βράδια που κλείνω την πόρτα μου, την κλειδώνω δυο φορές και βάζω την «προστατευτική» αλυσίδα.
Νιώθω σαν πληγωμένο αγρίμι, δεν θέλω να με πλησιάζει κανένας κι ούτε να περιμένω απολύτως τίποτα. Ούτε τηλέφωνα να χτυπήσουν, ούτε πόρτες ούτε τίποτε. Και απ' την άλλη, λιώνω μέσα μου από την προσδοκία, από την πόρτα που άνοιξε και μου θύμισε πως διψάω τόσο μα τόσο πολύ που χρειάζομαι έναν Αμαζόνιο αγάπης για να ξεδιψάσω.
Είναι απίστευτο τελικά πόσο ασφαλές είναι να μην προσδοκάς: δεν έχεις από τίποτα να διαψευτείς και αυτό από μόνο του είναι πολύ «προστατευτικό».
Ψέματα...
Τίποτα...
Ούτε αλυσίδες, ούτε “ψυχοπροφυλακτικά” μπορούν να προστατέψουν.
Ίσως γιατί το μόνο που θέλω εκεί στο βάθος που λιώνω είναι να βουλιάξω για λίγο στην τρυφερότητα και να μείνω εκεί πέρα, στην κούνια, στην ψευδαίσθησή της.
Ίσως γιατί μεγαλώνοντας δυο πράγματα μπορεί να συμβούν: ή να γίνεις πιο ανθεκτικός στον πόνο ή πιο ευάλωτος.
Νομίζω πως αυτή την εποχή μέσα μου εναλλάσσεται μια το ένα μια το άλλο.
Πού θα πάει, λέω, θα σταθεροποιηθεί κάποια στιγμή, ή προς τη μία ή προς την άλλη κατεύθυνση.
Το μόνο που ανακαλύπτω αργά και τρομακτικά είναι πως τελικά έχω τόση μα τόση αγάπη και τρυφερότητα να δώσω μέσα μου, που τρομάζω κι εγώ η ίδια από το μέγεθός τους.
Άλλη τόση, όμως, θέλω και να πάρω...
Καλύτερα να μην ήθελα τίποτα, όπως μου συνέβαινε αιώνες τώρα...
Γιατί εκεί βρίσκεται το Βατερλώ μου... Όταν ζητάω κι εγώ να πάρω...
Απλά πράγματα, τίποτα σπουδαίο, μη νομίζεις. Σεβασμό για αρχή, λίγη αγάπη γι' αργότερα.
Σκέτο Βατερλώ σου λέω...
Δεν με πάει η αγάπη.
Να σου πω την αλήθεια, θα ήθελα να ξυπνήσω αύριο το πρωί και να 'χουν πάψει όλα αυτά, να 'χουν σιωπήσει, να 'χουν τελειώσει.
Αλλά ποιος είπε πως θα μου χαριστεί κάτι σ' αυτήν τη ζωή; Αυτή δεν γνωρίζει την τακτική του marketing: αγοράζεις ένα και παίρνεις άλλο ένα δώρο!
Και ως γνωστόν, life is a bitch and then you die.
At least, I die.
Game over.

Α.Ζ.

Στον άγνωστο..

2007-03-12T09:51:00.000+02:00

Nα'ναι πρωί, να με ξυπνάει το φώς του ήλιου που μπαίνει απο το παράθυρο και να σε ξυπνάω με ένα φιλί.. να με κοιτάς στα μάτια και να γελάς. Να μ'αγκαλιάζεις και να μου μιλάς..
Να περπατάμε στο δρόμο πιασμένοι χέρι χέρι και να'ναι Κυριακή..
Να μιλάς και να σε κοιτάω προσεκτικά κοιτώντας σε στα μάτια να κουνάω το κεφάλι καταφατικά και να μην ακούω λέξη απο όσα λές μόνο να βλέπω..
Να τρώμε μαρμελάδα φράουλα με το πρωινό μας και να πέφτει στην ακρη των χειλιών σου..
να τη σκουπίζεις και να γελάς..
Να με φωνάζεις μικρή και να σου γυρνάω την πλάτη.. δήθεν θυμωμένα ..
Να τρέχω γύρω σου σαν μελισσούλα κι εσυ να γελάς..
Να οδηγείς τη μηχανή και να τυλίγομαι πάνω σου.. να βάζω το κεφάλι μου στην πλάτη σου..
Να γελάς σαν μικρό παιδί και να σ'αγκαλιάζω.
Να κοιμόμαστε αγκαλιασμένοι και να ξυπνάω επειδή μου χαιδεύεις τα μαλλιά..
Να θέλεις και να θέλω κι εγω..
Πολλά είναι ε ??

Υ.Γ. Αργείς χαρακτηριστικά.. Ισως έρθεις ίσως και όχι ε ?

Καλημέρες !
Καλή εβδομάδα...

Μόνο αυτό..

2007-03-07T17:36:00.000+02:00

Πάντως έχεις μια φοβερή ικανότητα να με τσακίζεις κάθε φορά που λέω πως σε πιστεύω..

Υπολειπόμενα..

2007-02-28T14:41:00.000+02:00

dcdούλη μου, το έχω πει και περιμένω απάντηση .. ξέρεις εσύ για ποιό πράγμα μιλάω..

reservoir φιλενάδααααααααααααααα, όλα καλα ? θα επανέλθω με τα 5 sooonnnn

σκυλάκι μου γαβ γαβ εδω ειμαι ! Απλά τρέχωωωω. όλα καλά ???

ollandezaki τρέξε τρέξε μικρούλα.. ή μάλλον έχεις δίκιο... run forest.. run

preza, ελπίζω να είσαι καλά Νίκο μου. Πάντα χαίρομαι όταν βλέπω σχόλιό σου. Σε φιλώ και όλα να σου πάνε καλά.

Επανέρχομαι αύριο παίδες..

Σας φιλώ όλους

Σμουάτς

Eίμαι εδω.

2007-02-08T10:53:00.000+02:00

I am here !

Aπλά πνίγομαι στην δουλειά γαμώτο..

Προλαβαίνω να διαβάσω, δεν προλαβαίνω να γράψω..

Σας φιλώ όλους πολύυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ

Μεγαλώνω ..

2007-01-11T18:06:00.000+02:00

Μεγάλωσα... έτσι φαίνεται...
Πλέον δεν έχω διάθεση να αντιμετωπίζω καταστάσεις και πράγματα. Απλά θέλω να φεύγω μακριά.. όσο πιο μακριά γίνεται. Δεν βλέπεις, δεν ακούς, ξεχνάς..
Δεν μπορώ πιά να παλεύω γι'αυτά που δικαιωματικά μου ανήκουν. Βαρέθηκα και κουράστηκα..
Δεν θέλω να αντιδρώ, θέλω να αφήνομαι..
Δεν θέλω να σκέφτομαι.. θέλω να γεύομαι..
Δεν θέλω να παλεύω..θέλω να ξυπνώ κερδισμένη..
Δύσκολο ε ?
Ναι το ξέρω..

FRESH NEW START

2007-01-10T12:08:00.000+02:00

Καλησπέρες..